Sashe 9

"Ni dai na ce zan yi magana da ke"

Rumaisa ta ajiye abun shimfiÉ—ar, ta tafi gaban mama ta zauna ta ce "Gaya mini kawai hankalina ya kwanta"

Mama ta É—an yi shiru tana nazarin rumaisa, sannan ta numfasa ta ce "Ki na ji na ko?" Ta jinjina kai alamar eh.

"Waya muka yi da hajiya, kakar sabir"

Rumaisa ta yi murmushi ta ce "Hajiya ammi".

"Eh, ta zo mini da wata magana ne, da dole sai da yardarki abun zai yiwu".

"Ni kuma, menene to?".

"Rumaisa, ta ce tana son ki auri baban sabir, É—anta adam"

"Eyeee wai wa? Ni ko wa?"

Mama ta ce "Da wa nake magana?"

Rumaisa ta ce "Taɓ Ubangiji Allah ya kiyaye, haka kurum duk ƙawayena ba ayi musu aure ba sai ni, sai ka ce a ƙauye, ba sai na yi tsawo na girma za ayi mini aure ba, sai ayi mini aure ina ƴar haka, to wallahi bana son shi, ba zan aure shi ba taɓ baki san wannan mutumin ba ne".

Mama ta ce "Wai meye haÉ—inki da shi ne me yayi miki?"

"Ni bana son shi ne, haka kurum idan aka yi mini aure na daina yawo yadda nake so, kuma wai fa komai ya ce sai na yi, to wallahi ni ba zai saka ni abu na yi ba, sai dai ya kasheni"

Mama ta ce "Yanzu dai a cewa hajiyarsa ba kya so kenan?"

Kai tsaye rumaisa ta ce "Eh"

"To shikenan, je ki kwanta sai da safe" rumaisa ta tafi wurin kwanciyarta, tana ta yatsine baki kamar takawan ne a gabanta.

Ita rumaisa jin abun ma ta yi kamar almara, ita banda a ƙauye ba ta taɓa ganin amarya yarinya ba, ko ta ƙauyen ma tafi ta girma, sai ita a wani ce za ayi mata aure, auren ma da maƙoyanta a fili ta ce "Taɓ Allah ya kiyaye, wallahi ba na son shi".

Mama ta ce "Ai kin gaya mini na ji ko"

"Au, na zata a zuciyata na yi maganar" har ta yi bacci tsaki take yi, da ganin an raina mata hankali.

Da safe ta gama shirin tafiya makaranta, ta saɓa jakarta ta fito tsakar gida, ta tarar da mai sunan baba a tsaye, ta durƙusa ta gaishe shi, ya amsa mata ya ce wuce mu je. Ba ta ce komai ba ta yi gaba ya bi bayanta.

Suna tafe a hanya ya ce mata "Mama ta yi miki wata magana ne?"

Rumaisa ta ce "Eh mana, wai aure za ta yi mini"

"Ke me ki ka ce mata?".

"Ni dai na ce mata bana son shi, ai ba a yi wa yara aure"

Mai sunan baba ya jinjina kai ya ce "Good, zan tsaya miki duk yadda za ayi kar ki yadda da batun auren nan, ki ce ba kya so kin ji abun da na gaya miki ko?" Ta gyaÉ—a kai alamar eh ya ce "Good, idan kuma ki ka amsa zaki ga yadda zan yi da ke" suka cigaba da tafiya.

Ammi ta É—an fara tsorata da shirun da ta ji, dan har ga Allah tun da ta yanke shawarar ta ji abun ya shiga ranta sosai da sosai, gashi haryanzu mama ba ta ce komai ba, gashi ba ta son yawan takura musu da ta sake kiran waya.
Ko da ta yi wa adam zancen haryanzu gidansu rumaisa ba su ce mata komai ba ya ce "Ina ga basu amince ba, kawai ki ƙyalesu"

"A'a idan ka ga na ƙyale, to na ga ba yadda zan yi ne, ni lamarin ya shiga raina sosai, ina saka ran da alkhairi a ciki".

Adam a ransa ya ce Allah ya sa su ce a'a, dan shi har wata kunya yake ji idan ya tuna wai rumaisa za a aura masa.

Gidan mama kai ya rabu biyu, Aliyu yana cikin waÉ—anda suke murna da abun, dan dama shi yana shiri da takawa, yayin da mai sunan baba Abdalla da usman suma suka ce ba su yadda ba. Yasir da Huzaifa kuwa, ba su ce eh ba ba su ce a'a ba, yasir ya ce gara ta tattara a aurar da ita mu huta.
Huzaifa ya ce "Ni babban jin daɗina, gidan masu kuɗi ne, da wani ƙojalallen wahalallen ne wallahi ba zamu yadda ba, amma nan mu je mu ci kayan daɗi, wallahi dan ubanta sai ta yadda ba zata yi mini baƙin ciki ba"

Rumaisa ta ce "Oho muku, ni dai bana son shi, kome za ayi".

Yasir ya ce "Ba ke ki ke son mai kuÉ—i mai kyau ba, gashi ya zo ki ce ba kya so, ke kin san menene son ma?"

Ta yi farat ta ce "Na sani mana, yanzu ba na ji ina son ku ba, ina son zama a gidan nan ba, ai shine son"

Huzaifa ya ce "Ji shashasha mara kan gado"

Abubakar ya ce "Ƙanwata, zo nan ki ji wata magana"

Rumaisa ta koma wurin yaya Abubakar ta zauna. Ya dubeta ya ce "Dan rumana ki girma mana, ki daina biyewa su Yasir, shi lamarin rayuwa Addu'a ake yi, Allah ya zaɓa mafi alkhairi"

Mai sunan baba ya fito ya ce "Ke tashi ki bar nan wurin, ta ce ba ta so, dole sai ka tursasata ta amsa ne?"

Abu ya nemi ya zama faÉ—a, sai da mama ta shiga tsakani.

Kasa jurewa Ammi ta yi, ta kira mama a waya take tambayarta yaya.

Mama ta ce "To, ni dan ta ni babu matsala, tun da kullum Addu'a da fatan alkhairi ka ke yi wa yaro, sai dai yayyenta wasu sun ƙi yadda, ita kanta ƴar ta ki ta ce ba ta so, mai sunan baba kuma ya goya mata baya".

Mama ta ce "Subhanallah, lamari bai yi daÉ—i ba, to shikenan ba damuwa"
Ammi har ta kashe wayar ta ji ta kasa jurewa.

Ta cewa Iman "Idan an idar da sallar magariba, ki shirya zaki rakani unguwa"

Iman ta amsa da to, ammi ta kira takawa a waya, ta ce masa idan an idar da sallar magariba ya zo zai kaita unguwa, ya amsa mata da to.

Mamaki ne ya kama takawa, da Ammi ta sanar masa da cewa gidansu rumaisa zasu je, ya fara tunanin mai zai saka ta ce su je gidan ba tsammani haka?
Ya din ga addu'a Allah ya sa ammi ba yarfa shi za ta yi ba saboda yarinyar nan.

Rumaisa kuwa ta fita sayen maganin sauro, daga zuwa soro ta É—au keken Huzaifa ta tafi da shi sayen maganin sauron, shagon da za ta sayo É—in a farkon layinsu yake, amma saboda tsabar neman magana ta É—au keke.

Ta shiga gida ba ko sallama ta fara da "Waye ya ajiye mini mota a wurin da zan yi parking É—in kekena, saboda an rainani".

Huzaifa ya ce "Uban wa ya saka ki É—aukar mini keke, ban hanaki É—aukar mini keken nan ba?"

"Huzaifa kana da damuwa, wannan kwaraɓaɓɓen keken kamar wani mota, ka kwantar da hankalinka, zan saya maka mota wataran".

Dalla wuce ki bani wuri, daga tsakar gida ta zauna ta ce "Mama ga maganin sauronki, canjin kuma na sayo coc zan sha, idan yaya usy ya dawo sai ya baki"

Ta ji shiru mama ba ta amsa mata ba, ta ware murya ta sake cewa "Mama ga aiken, canjin na sai coc".

"Ni zan biyoki tsakar gidan na karɓi aiken kenan?"

"A'a, zan ajiye miki a kan window, idan kin huce zan shigo É—akin, na san sai kin yi mini faÉ—a na kashe miki canji, kuma ba laifina bane raina ne ya biya ta É—au sanyi"

Mama ta ce "Zan kama ki ne"

Rumaisa ta ƙyalƙyale da dariya ta ce "Mama da wasa nake miki, kwata na faɗa da keken, bari na ɗauraye ƙafata na shigo".

Sai kuma ta É—aga hanci sama ta ce "Hmmm warin turaren baban sabir nake ji".

Huzaifa ya ce "Malama ki nutsu, wane irin turarene mai wari kuma?"

"Kai yasin turarensa ba daÉ—i, tayar mini da zuciya yake"

Daga ɗaki mama ta ce "Idan kin gama tsokanar tawa ki zo kin yi baƙi".

"Baƙi da daddaren nan kuma wurina suka zo? Anya wannan baƙin alkhairi ne da daddare? Ai sai ace bani da gaskiya" ta je ƙofar ɗakin mama tana leƙewa, ta ga Adam da ammi sai iman.

"Kaii ammi ke ce da daddare, Innalillahi amma baku ji me nake cewa ba ko?"

Ammi ta ce "Bamu ji komai ba, ance ba a sonmu ban ga ta zama ba, na ce bari na zo ƙafa da ƙafa".

Rumaisa ta shigo ta zauna daga wajen bakin ƙofa ta ce "Ammi ina wuni?"

"Lafiya ƙalau maman sabir, kina lafiya?"

"Lafiya ƙalau ammi, iman ya kike ina sabir?"

Iman ta yi murmushi ta ce "Yana gida, yana gaisheki".

Ammi ta ce "Rumaisa, yau gani ga ki ga baban sabir, ki gaya mini meyasa ba kya son sa? Gaya mini abun da ya yi miki?"

Ruma ta kalleshi ta ce "hmm mama ki rabu da shi kawai, ni dai kawai bana son sa"

"Ai ba a ƙiyayya babu dalili rumaisa, gaya mini meya haɗaku?"

Rumaisa ta ce "Ammi kina ganin hantarata yake yi, yayi ta hararata"

Adam kuwa takaici ne ya ishe shi, kamar shi, wai ake lallaɓa wannan ƙwailar yarinya wai ta aure shi, wanda da shi mai kule-kulen ƴan mata ne, da bai san iya adadin ƴan matansa ba.

Ammi ta ce "Rumaisa, bani da nufin cutar da ke, har ga Allah ina matuƙar ƙaunarki, ba zan so abun da zai cutar da ke ba. Daga yanzu zuwa kowane lokaci magabata zasu fara yi wa adam maganar aure, bana son a bashi matar da zata wahalar da sabir kamar yadda mahaifiyar sa ta fuskanta.
Kin ga aisha ina da alaƙa da ita, itakaɗai mahaifiyarta ta haifa ta rasu, ta sha wahala sosai a wurin matar uba, mahaifinta yana basarake amma ta kwana ba ta ci abinci ba. A kulle ƙofa ta wuni a haraba, banda duka da cin mutumci, ta sha wahala a rayuwa sosai da sosai, zaki so sabir ya fuskanci irin haka?"

"To Ammi ba sai ki riƙe shi ba"