Sashe 18
Kundin Cinikayya Part 2 Complete Hausa Novel · about 8 min read
"Ina son na ga ƴata ina son na nemi gafarta, ashe Safira ma ƴarta ce su Habib suka tsinta. Ni da kaina na ƙi amsar ɗaya daga cikin yaran da ta haifa. Tabbas ni ɗin mai laifi ne babba".
Ya faɗa hawaye na ɓin kan ƙuncin ta. Da sauri ya share hawayenta sannan ya ce.
"Ina son na ga ƴata da jikoki na".
Kallonsa Mk ya yi ya ce. "Ba zai yu ka ga ƴarka ba yanzu saboda tana garin Kano kuma suma jikokin naka sun tafi jeji nemo hujjoji".
"To me zai ana muje Kano yanzu ɗin domin dawo da Lailah". Cewar Grandma wacce ta yi shaɓe-shaɓe da hawaye.
"Aka ne Mama ya kamata muje mu ɗauko ta gaba ɗaya munyi kuskure muje mu nemi yafiyarta". Cewar Daddy.
Girgiza kai dpo ya yi ya ce. "Ba zai yu ku iya haɗuwa da ita yanzu ba saidai idan an kawo ta nan garin jigawa saboda a chan ɗin ana kan yi mata magani ne a asibiti, dan aka bai zai yu muje ba".
"Amma ta hanyar wasika fa?". Cewar Mom
Gyaɗa kai Dpo ya yi ya ce. "Eh wasika zai yi sai na sa wasu daga cikin ƴan sandan da suke aiki suke suje su kai mata".
Nan Grandpa ya buƙaci a bashi biro da takarda. Da sauri Mom ta shiga ɗaki cikin ƙanƙanin lokaci ta fito da biro da takarda sannan ta miƙa wa Grandpa.
Karɓa Grandpa yayin da ya riƙe biron sannan ya fara rubuta wasika kamar aka.
"Wasiƙa daga zuciyar mahaifinki mai nadama zuwa gare ki ƴata.
A yau da nake zauna ni kaɗai kan wheel chair cikin nadama, na duba baya, na tuna kalmomin da na furta, da hukuncin da na yanke a kanki ba tare da cikakken sani ba. Ashe duk abin da aka faɗa a kanki ƙarya ne. Ashe ba da ke nake ba, sai dai da kaina. Na yi rashin gaskiya, na yarda da jita-jita, na zargi zuciya mai tsarki".
"Ƴata, ba zan ɓoye ba, ban cancanci a kira ni uba ba idan zan gaggauta hukunci, in kasa sauraronki, na kasa fahimtarki, na kasa zama madubi da mafaka gare ki. Kaico na! Na zamo dutse a lokacin da ya kamata in zama inuwa mai sanyaya zuciyarki".
"Kalaman da na faɗa sun fi ƙulfi nauyi. Na yi maki rauni da harshen da ya kamata ya zama addu’a gare ki. Amma a yau, zuciyata cike take da nadama. Idan zan iya mayar da lokaci baya, sai in rungume ki, in saurare ki, in nuna miki cewa ƙaunar uba ba ta da sharaɗi. Ina roƙon ki ƴata, da zuciya mai tawali’u, ki gafarce ni. Ba don na cancanta ba, amma don zuciyarki ta fi tawa tsarki. Ki sani, daga yau, zan tsaya a matsayina na uba, ba don suna ba, sai don aiki da nauyi. Zan so ki har abada, komai ya faru, domin ke ƴata ce, kuma hakan ba zai canza ba.
"Daga mahaifinki mai nadama gare ki". Ya ƙarashe rubuta letter hawaye na sauka bisa ƙuncin sa. Nannaɗe letter ya yi sannan ya miƙa wa Dpo letan.
"Dan Allah ka tabbata cewa wannan letter ya isa hannun ƴata".
Girgiza kai Dpo ya yi ya ce. "In sha Allah".
Kallon Dpo Alhaji Abdullahi ya yi ya ce. "Yanzu ka je, mu zamu kasance a nan har izuwa lokacin da wannan saƙon zai isa ga Lailah".
"Shi ke nen". Kawai Dpo ya furta kana ya fice daga parlour sannan ya nufi inda suka ajiye mota ya shiga tare da tada motar sannan ta fice daga gidan. KK tsaye police station ya nufa sannan ya sa wannan letan a letter box yayin da ya bawa wasu daga cikin ƴan sandan wajan tare da basu bayanan Lailah sannan ya ce su kai mata.
Kamar yadda ya umarta aka suka karɓu wannan letter ɗin yayin da suka hanyar tafiya garin Kano.
******
Sooraj kuwa kwanciya ya yi, ya kasa gane meke mai daɗi. Yayin da ya shiga saƙe-saƙe cikin zuciyarsa.
Sooraj bai san lokacin da ya lumshe ido ba, amma daga buɗe su, ya tsinci kansa a cikin wani wuri mai ban tsoro wanda ba ya dace da kowanne irin daji da ya taɓa gani. Daji ne, amma ba kamar kowanne ba. Bishiyoyin da ke kewaye da shi suna tsaye, amma ba su da nauyi kamar itatuwa. Suna kama da mutane da aka dasa cikin ƙasa, ƙirjinsu yana da girma, sai hannayensu suna daga cikin jikin su suna motsawa cikin iska. Wasu daga cikin su suna kuka cikin duhu, wasu suna rarraba ganyayyaki da suka zama kamar fata, suna ɗauke da wasu fata mai ban tsoro.
Iska ba ta motsawa. Ba ta da sanyi ko dumi. Kamar tana ɗauke da wani nauyi mai yawa, tana cike da kalmomin da ba a faɗi ba—kamar sautin wani abu mai ban tsoro yana yawo cikin iska. Zuciyarsa tana bugawa da sauri, jikinsa yana ƙyama da ƙarfafa tsoro. Kamar yana jin cewa wannan ba mafarki bane, yana cikin wani wuri wanda ke da alaka da wani abu mai girma, wani abu mai haɗari wanda zai iya ƙarewa da tsoro mai zurfi.
A gaban sa, cikin wata hanya mai cike da tururin toka da ƙura mai ɗaci, Sooraj ya hango Zahra. Tana tsaye, hannunta yana rawa, fuskar ta cike da hawaye, amma jikinta yana rushewa, kamar an sare mata ƙafa. Ta tsaya a matsayin mai ban tsoro, tana kallo a cikin duhun wanda ke nuni da wani abu mai girma.
"Sooraj..." ta faɗa da wata muryar da ba ta da kyau, muryar tana daga cikin wata ruwaya, mai zafi da tsoro. "Ka tafi, ba kai na kira ba."
A cikin wannan lokaci, Sooraj ya fara jin wani nauyi yana matsa masa daga kowanne gefe. A hankali, ya kalli Zahra, yana ganin jikinta yana canzawa, yana ƙarewa cikin ƙarfi mai ban tsoro. Idanunta sun zama baƙi sosai, sai walƙiya da wata haske mai ban tsoro, suna kiran sa cikin sautin wanda yake motsa zuciyarsa.
Jiki na ɓari Sooraj ya juya da sauri, yana son guje wa wannan wuri mai tsoro, amma ƙafafunsa sun zama a ɗaure, suna jin kamar suna ɗaure cikin ƙasa. wani abu mai ban tsoro ya fara motsawa daga cikin duhu, yana fitowa daga cikin bishiyoyi. Wani abu mai girma, yana ɗauke da gashinsa wanda ke ƙona cikin mutum, wannan halittar tana tashi cikin sauri, tana tashi cikin wani sauti mai ƙararrawa, yana motsa duhun daji.
"Sooraj," muryar Zahra ta faɗi, wannan lokacin muryarta ta canza daga ƙararrawa zuwa wani sigar tsoro mai ƙarfi. "Ka tafi ko kuma kaima ka zama iri na".
Sooraj ya juya a hankali, yana jin ƙafafunsa suna ɗaure, yana ganin halittar tana tashi a hankali daga ƙasa, yana haifar da girgizar ƙasa. Halittar tana ƙara tsawo, tana kawo wani yanayi mai ban tsoro, tana sautin abu wanda ke motsa dukan jikinsa.
Daga cikin duhu, wani abu ya bayyana wannan halittar tana tashi a hankali, tana rarraba ƙafafun ta cikin iska, tana sauti mai ƙarfi. A cikin zuciyar Sooraj, yana jin yana cikin wani wuri mai haɗari wanda zai iya cika shi da tsoro na gaske.
A hankali, wasu daga cikin waɗannan halittun suna fitowa daga cikin reshen bishiyoyin, suna juyawa cikin duhu. Sun kasance suna da ƙafafun da suka zama kamar ƙasusuwa masu ƙarfi, suna taƙa ƙasa da sautin ban tsoro wanda ke motsa duhun. Suna ƙara tashi daga kowanne ɓangare, suna kiran Sooraj cikin harshen da ba zai iya fahimta ba.
"Sooraj…" Zahra ta ƙara faɗi, muryarta tana ɗauke da wata sauti mai ban tsoro. "Ka tafi, ko za ka zama ɗaya daga cikin su?"
A cikin wannan yanayi, Sooraj yana jin zuciyarsa tana gudu, amma jikinsa yana tsaye cikin ɗaurewar da ba zai iya guje wa wannan halittun ba. Suna fita daga cikin bishiyoyi, suna ci gaba da motsawa cikin ƙasa, suna ɗauke da wani nauyi mai ban tsoro. Sooraj ya fahimci cewa wannan ba mafarki ba ne—yana cikin wani wuri mai haɗari wanda zai ci gaba da tsoratar da shi.
"Ki tsaya Zahra ni zan zo na cece ki, babu abin da zai faru da kai". Bai an ƙara ba ya ga halittun sun caka wa Zahra wuka a cikin ta.
Nan take ya saki wata razananniyar ƙara wanda ya cika ilahirin wajan.
Da sauri su Umar da ke kwance a ɗayan ɗakin baki suka nufi hanyar ɗakin Sooraj. Yayin da Mami da su Gimbiya Saratu suka nufo hanyar ɗakin nasa.
Tarar da shi suka yi a kwance gaba ɗaya ya haɗa zufa babu abin da yake furtawa sai sunan Zahra.
Da sauri su Umar suka nufi inda yake tare da ɗaga shi. A lokacin Sooraj ya buɗe idanunsa. Nan ya ganshi cikin ɗakin sa yayin da idanunsa ya sauka kan su Mami da su Saratu.
Miƙe wa ya yi zaune ya dube su ya ce. "Rayuwar Zahra yana cikin haɗari, domin nayi mafarkin cewa tana cikin gagarumar matsala ya zama dole muje mu kai musu ɗauki yanzu".
Kallonsa Umar ya yi ya ce. "Ka kwantar da hankalin ka, maza yanzu ka je kayi alwala kayi nafila zaka samu natsuwa".
Girgiza kai kawai Sooraj ya yi yayin da su Mami suka kasa furta komai, kana daga bisani suka fice suka bar masa ɗakin. Sai ɗakin ya rage daga Sooraj sai su Umar.
******
Ɓangaren Amrah kuwa tsintar kanta ta yi cikin wani dajin na da ban.
Dajin ya yi shiru kamar ba komai a cikin ta, iska ba ta motsi, ganye ba ya girgiza. Kamar duniya ta tsaya. Amma Amrah ba ta tsaya ba. Ta ratsa cikin duhun da ba rana ke ƙirƙira ba, sai dai wani haske da ba a gani, hasken zuciya da jaruntarta.
Duk inda ƙafarta ta taka, ƙasa na kaɗawa kamar tana jin nauyinta. Bishiyoyi masu fuskoki sun lankwashe suna kallonta. Fuskar bishiyar farko da ta wuce tana da ido uku da bakin da ke motsi, tana furta sunanta a cikin raɗa:
“Amrah… Amrah… Amrah…”
Ya faɗa hawaye na ɓin kan ƙuncin ta. Da sauri ya share hawayenta sannan ya ce.
"Ina son na ga ƴata da jikoki na".
Kallonsa Mk ya yi ya ce. "Ba zai yu ka ga ƴarka ba yanzu saboda tana garin Kano kuma suma jikokin naka sun tafi jeji nemo hujjoji".
"To me zai ana muje Kano yanzu ɗin domin dawo da Lailah". Cewar Grandma wacce ta yi shaɓe-shaɓe da hawaye.
"Aka ne Mama ya kamata muje mu ɗauko ta gaba ɗaya munyi kuskure muje mu nemi yafiyarta". Cewar Daddy.
Girgiza kai dpo ya yi ya ce. "Ba zai yu ku iya haɗuwa da ita yanzu ba saidai idan an kawo ta nan garin jigawa saboda a chan ɗin ana kan yi mata magani ne a asibiti, dan aka bai zai yu muje ba".
"Amma ta hanyar wasika fa?". Cewar Mom
Gyaɗa kai Dpo ya yi ya ce. "Eh wasika zai yi sai na sa wasu daga cikin ƴan sandan da suke aiki suke suje su kai mata".
Nan Grandpa ya buƙaci a bashi biro da takarda. Da sauri Mom ta shiga ɗaki cikin ƙanƙanin lokaci ta fito da biro da takarda sannan ta miƙa wa Grandpa.
Karɓa Grandpa yayin da ya riƙe biron sannan ya fara rubuta wasika kamar aka.
"Wasiƙa daga zuciyar mahaifinki mai nadama zuwa gare ki ƴata.
A yau da nake zauna ni kaɗai kan wheel chair cikin nadama, na duba baya, na tuna kalmomin da na furta, da hukuncin da na yanke a kanki ba tare da cikakken sani ba. Ashe duk abin da aka faɗa a kanki ƙarya ne. Ashe ba da ke nake ba, sai dai da kaina. Na yi rashin gaskiya, na yarda da jita-jita, na zargi zuciya mai tsarki".
"Ƴata, ba zan ɓoye ba, ban cancanci a kira ni uba ba idan zan gaggauta hukunci, in kasa sauraronki, na kasa fahimtarki, na kasa zama madubi da mafaka gare ki. Kaico na! Na zamo dutse a lokacin da ya kamata in zama inuwa mai sanyaya zuciyarki".
"Kalaman da na faɗa sun fi ƙulfi nauyi. Na yi maki rauni da harshen da ya kamata ya zama addu’a gare ki. Amma a yau, zuciyata cike take da nadama. Idan zan iya mayar da lokaci baya, sai in rungume ki, in saurare ki, in nuna miki cewa ƙaunar uba ba ta da sharaɗi. Ina roƙon ki ƴata, da zuciya mai tawali’u, ki gafarce ni. Ba don na cancanta ba, amma don zuciyarki ta fi tawa tsarki. Ki sani, daga yau, zan tsaya a matsayina na uba, ba don suna ba, sai don aiki da nauyi. Zan so ki har abada, komai ya faru, domin ke ƴata ce, kuma hakan ba zai canza ba.
"Daga mahaifinki mai nadama gare ki". Ya ƙarashe rubuta letter hawaye na sauka bisa ƙuncin sa. Nannaɗe letter ya yi sannan ya miƙa wa Dpo letan.
"Dan Allah ka tabbata cewa wannan letter ya isa hannun ƴata".
Girgiza kai Dpo ya yi ya ce. "In sha Allah".
Kallon Dpo Alhaji Abdullahi ya yi ya ce. "Yanzu ka je, mu zamu kasance a nan har izuwa lokacin da wannan saƙon zai isa ga Lailah".
"Shi ke nen". Kawai Dpo ya furta kana ya fice daga parlour sannan ya nufi inda suka ajiye mota ya shiga tare da tada motar sannan ta fice daga gidan. KK tsaye police station ya nufa sannan ya sa wannan letan a letter box yayin da ya bawa wasu daga cikin ƴan sandan wajan tare da basu bayanan Lailah sannan ya ce su kai mata.
Kamar yadda ya umarta aka suka karɓu wannan letter ɗin yayin da suka hanyar tafiya garin Kano.
******
Sooraj kuwa kwanciya ya yi, ya kasa gane meke mai daɗi. Yayin da ya shiga saƙe-saƙe cikin zuciyarsa.
Sooraj bai san lokacin da ya lumshe ido ba, amma daga buɗe su, ya tsinci kansa a cikin wani wuri mai ban tsoro wanda ba ya dace da kowanne irin daji da ya taɓa gani. Daji ne, amma ba kamar kowanne ba. Bishiyoyin da ke kewaye da shi suna tsaye, amma ba su da nauyi kamar itatuwa. Suna kama da mutane da aka dasa cikin ƙasa, ƙirjinsu yana da girma, sai hannayensu suna daga cikin jikin su suna motsawa cikin iska. Wasu daga cikin su suna kuka cikin duhu, wasu suna rarraba ganyayyaki da suka zama kamar fata, suna ɗauke da wasu fata mai ban tsoro.
Iska ba ta motsawa. Ba ta da sanyi ko dumi. Kamar tana ɗauke da wani nauyi mai yawa, tana cike da kalmomin da ba a faɗi ba—kamar sautin wani abu mai ban tsoro yana yawo cikin iska. Zuciyarsa tana bugawa da sauri, jikinsa yana ƙyama da ƙarfafa tsoro. Kamar yana jin cewa wannan ba mafarki bane, yana cikin wani wuri wanda ke da alaka da wani abu mai girma, wani abu mai haɗari wanda zai iya ƙarewa da tsoro mai zurfi.
A gaban sa, cikin wata hanya mai cike da tururin toka da ƙura mai ɗaci, Sooraj ya hango Zahra. Tana tsaye, hannunta yana rawa, fuskar ta cike da hawaye, amma jikinta yana rushewa, kamar an sare mata ƙafa. Ta tsaya a matsayin mai ban tsoro, tana kallo a cikin duhun wanda ke nuni da wani abu mai girma.
"Sooraj..." ta faɗa da wata muryar da ba ta da kyau, muryar tana daga cikin wata ruwaya, mai zafi da tsoro. "Ka tafi, ba kai na kira ba."
A cikin wannan lokaci, Sooraj ya fara jin wani nauyi yana matsa masa daga kowanne gefe. A hankali, ya kalli Zahra, yana ganin jikinta yana canzawa, yana ƙarewa cikin ƙarfi mai ban tsoro. Idanunta sun zama baƙi sosai, sai walƙiya da wata haske mai ban tsoro, suna kiran sa cikin sautin wanda yake motsa zuciyarsa.
Jiki na ɓari Sooraj ya juya da sauri, yana son guje wa wannan wuri mai tsoro, amma ƙafafunsa sun zama a ɗaure, suna jin kamar suna ɗaure cikin ƙasa. wani abu mai ban tsoro ya fara motsawa daga cikin duhu, yana fitowa daga cikin bishiyoyi. Wani abu mai girma, yana ɗauke da gashinsa wanda ke ƙona cikin mutum, wannan halittar tana tashi cikin sauri, tana tashi cikin wani sauti mai ƙararrawa, yana motsa duhun daji.
"Sooraj," muryar Zahra ta faɗi, wannan lokacin muryarta ta canza daga ƙararrawa zuwa wani sigar tsoro mai ƙarfi. "Ka tafi ko kuma kaima ka zama iri na".
Sooraj ya juya a hankali, yana jin ƙafafunsa suna ɗaure, yana ganin halittar tana tashi a hankali daga ƙasa, yana haifar da girgizar ƙasa. Halittar tana ƙara tsawo, tana kawo wani yanayi mai ban tsoro, tana sautin abu wanda ke motsa dukan jikinsa.
Daga cikin duhu, wani abu ya bayyana wannan halittar tana tashi a hankali, tana rarraba ƙafafun ta cikin iska, tana sauti mai ƙarfi. A cikin zuciyar Sooraj, yana jin yana cikin wani wuri mai haɗari wanda zai iya cika shi da tsoro na gaske.
A hankali, wasu daga cikin waɗannan halittun suna fitowa daga cikin reshen bishiyoyin, suna juyawa cikin duhu. Sun kasance suna da ƙafafun da suka zama kamar ƙasusuwa masu ƙarfi, suna taƙa ƙasa da sautin ban tsoro wanda ke motsa duhun. Suna ƙara tashi daga kowanne ɓangare, suna kiran Sooraj cikin harshen da ba zai iya fahimta ba.
"Sooraj…" Zahra ta ƙara faɗi, muryarta tana ɗauke da wata sauti mai ban tsoro. "Ka tafi, ko za ka zama ɗaya daga cikin su?"
A cikin wannan yanayi, Sooraj yana jin zuciyarsa tana gudu, amma jikinsa yana tsaye cikin ɗaurewar da ba zai iya guje wa wannan halittun ba. Suna fita daga cikin bishiyoyi, suna ci gaba da motsawa cikin ƙasa, suna ɗauke da wani nauyi mai ban tsoro. Sooraj ya fahimci cewa wannan ba mafarki ba ne—yana cikin wani wuri mai haɗari wanda zai ci gaba da tsoratar da shi.
"Ki tsaya Zahra ni zan zo na cece ki, babu abin da zai faru da kai". Bai an ƙara ba ya ga halittun sun caka wa Zahra wuka a cikin ta.
Nan take ya saki wata razananniyar ƙara wanda ya cika ilahirin wajan.
Da sauri su Umar da ke kwance a ɗayan ɗakin baki suka nufi hanyar ɗakin Sooraj. Yayin da Mami da su Gimbiya Saratu suka nufo hanyar ɗakin nasa.
Tarar da shi suka yi a kwance gaba ɗaya ya haɗa zufa babu abin da yake furtawa sai sunan Zahra.
Da sauri su Umar suka nufi inda yake tare da ɗaga shi. A lokacin Sooraj ya buɗe idanunsa. Nan ya ganshi cikin ɗakin sa yayin da idanunsa ya sauka kan su Mami da su Saratu.
Miƙe wa ya yi zaune ya dube su ya ce. "Rayuwar Zahra yana cikin haɗari, domin nayi mafarkin cewa tana cikin gagarumar matsala ya zama dole muje mu kai musu ɗauki yanzu".
Kallonsa Umar ya yi ya ce. "Ka kwantar da hankalin ka, maza yanzu ka je kayi alwala kayi nafila zaka samu natsuwa".
Girgiza kai kawai Sooraj ya yi yayin da su Mami suka kasa furta komai, kana daga bisani suka fice suka bar masa ɗakin. Sai ɗakin ya rage daga Sooraj sai su Umar.
******
Ɓangaren Amrah kuwa tsintar kanta ta yi cikin wani dajin na da ban.
Dajin ya yi shiru kamar ba komai a cikin ta, iska ba ta motsi, ganye ba ya girgiza. Kamar duniya ta tsaya. Amma Amrah ba ta tsaya ba. Ta ratsa cikin duhun da ba rana ke ƙirƙira ba, sai dai wani haske da ba a gani, hasken zuciya da jaruntarta.
Duk inda ƙafarta ta taka, ƙasa na kaɗawa kamar tana jin nauyinta. Bishiyoyi masu fuskoki sun lankwashe suna kallonta. Fuskar bishiyar farko da ta wuce tana da ido uku da bakin da ke motsi, tana furta sunanta a cikin raɗa:
“Amrah… Amrah… Amrah…”