Sashe 66
Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read
"Soyayya ta ba zata taɓa tabbata ba sai ka zama tamkar ni. Ka zama Aljani. Sai haka ne za mu yi aure cikin bin dokokin masarautar Aljanu."
Abeesh ya lumshe idonsa. Zuciyarsa tana motsi. A can ƙasan zuciyarsa, wani sashi yana jayayya tare da faɗin:
“Wannan ba Nasreen bace… Me zai hana na jira Nasreen?”
Amma wani sashi yana ɗaga murya da cewa:
“Nasreen ta bar ni... Wannan ce kawai ta tsaya tare da ni... wannan ce ke ƙaunata.”
Catrina ta kama hannunsa ta ɗora akan ƙirjinta.
Ta ce:
"Ina sonka. Kuma zan canza ka da soyayya, ba da azaba ba."
A lokacin, wani zobe na launin baƙin zinariya ya bayyana a tsakiyar tafin hannunta. Ta ɗora hannunta a saman zuciyar Abeesh. Idanunsa suka canza launi – daga fari zuwa shuɗi....
A kallo ɗaya, wani koren fure ya tsiro a gaban su. Furen aljanu – alamar an karɓi amincewa daga manyan aljanu.
Catrina ta ce:
"Zamu yi Aure nan da kwana uku."
"Ina so." Abeesh ya amsa – cikin murya mai kauri, wanda ba irin na dā ba.
Soyayya ta rufe shi, amma soyayyar da ke jujjuya ƙwaƙwalwarsa...
Acan ɓangaren Nasreen...
Nasreen ta zabura daga mafarkin da tayi a cikin baccin ta, hawaye na zuba take faɗin:
"Ina jin shi... amma ba kamar da ba. Ya canza!"
Miemie wacce ta ɓace a cikin ruwa bata ganuwa amma tana jin maganganun Nasreen, ta bata amsa da cewa:
"Yanzu me kike so ayi Nasreen?...."
Nasreen tana hawaye ta ce:
"Ina so naje yanda Abeesh yake koda bazaki je ba..."
Miemie ta ce:
"Kina hauka ne Nasreen? to ko Tasleem wacce take da ƙarfin iko bazata iya cin galaba ba idan taje duniyar Aljanu..."
Nasreen ta ce:
"Zan yi amfani da ƙarfin zuciyata koda banida iko, bazan taɓa barin Abeesh a cikin wannan halin ba, bazan taɓa barin ya zamo Aljani ba ko dan saboda jaririn cikina...."
Miemie ta ce:
"Wuri ne mai hatsarin gaske Nasreen, ba lallai ki dawo da rai ba, in ma kin dawo to wata ƙil kema su iya canza ki zuwa halittar su..."
Nasreen ta ce:
"Inada Ayar Ubangiji, yanda Allah ya yi Ni a halittar ɗan Adam haka zan cigaba da kasancewa har ƙarshen rayuwa ta...."
Miemie wacce ta bayyana lokaci guda, ta kalli Nasreen cikin tausayawa sannan ta ce:
"Idan baki hanzarta ba, ana iya rasa shi har abada. Amma ki sani, shiga duniyar aljanu ba mai sauƙi ba ce. Za ki rasa wani ɓangare na kanki."
Nasreen tana kuka ta ce:
"Ina so! Zan bi shi! Ko da kuwa zan rasa komai!"
Miemie ta ɗora hannunta a goshin Nasreen – numfashinta ya canza. Sai ga wata ƙofa ta buɗe – ƙofa mai wuta da ruwa da iska. Duniyar Catrina....
Ɓangaren Tasleem! Madam Nablah ta ɓullo mata..
Tasleem tana nan zaune, jikinta a sarkake da sarkar ruwa. Madam Nablah tana gabanta, tana karanto surorin sihiri cikin murya mai ƙarfi.
Ta ce:
"Zaki zauna a nan har sai ikonki ya kare. Ina buƙatar jinin Nasreen da Asmeen domin in cika ikon mallakar duniya!"..
Tasleem ta kalle ta da hawaye ta ce:
"Wallahi ba za ki ci nasara ba. Ko da kuwa zaki mallake duniya – ba za ki taɓa mallakar zukatan mu ba!"
Madam Nablah ta murɗa wani zobe. Ruwa ya yi ƙarfi, ya lullube Tasleem gaba ɗaya, ta ƙara tsauwala tsaro, daga nan ta bar yanda take...
____________________★★
Amaar yana zaune kusa da Abul wanda ke kallon cikin wani tsohon littafi. Abul ya dago kai yana kallon Amaar..
Murya na rawa cikin damuwa ya ce:
"Amaar, na ga wani abu… Abeesh yana cikin hatsari. Kuma wallahi ana shirin ɗaura masa aure da Catrina… kuma Catrina ba mutum ba ce...."
Amaar ya ɗago. Zuciyarsa ta tsaya cak cikin hargitsi ya ce:
"Abeesh... Aure? Catrina... ta ya ya?"
Abul ya ce:
"Muna da kwanaki uku. Idan har aka ɗaura auren nan, ba za mu iya dawo da shi ba har abada. Idan muka kuskura muka shiga duniyar Catrina ba da izini ba, za ta iya rufe rayukan mu."
Amaar ya ce:
"To ina ƙofa? Ina hanyar zuwa can! Idan har zan mutu domin in cece shi, to haka ya dace da Ni...."
Abul ya ce:
"Kayi hakuri Amaar, inaji a jikina na rasa Abeesh, kaima bazan so na rasaka ba, saboda haka ka bi umarni na ka zauna a yanda kake, bazan bar ka kaje duniyar Aljanu ba domin nasan babu mai dawowa da rai, mu dage da addu'a da yawan karatun Alqur'ani mai girma Allah yana sane da mu...."
Amaar ya ce:
"Shikenam ba komai Abul..."
---★
A lokacin da Catrina ke shirin sa zoben aurenta a yatsan Abeesh, wani ihu mai ƙarfi ya karaɗe filin wurin...
"KAR A YI AUREN NAN!!!"
Wani haske mai ƙyalli ya faɗo daga sama. Nasreen ta bayyana cikin ruwan zinariya da numfashi mai ƙarfi. Idonta na zubda hawaye, zuciyarta na huci ta ce:
"Ya Abeesh, kar ka manta da ni! Ina ƙaunarka! Wannan ba kai ba ne!"
Abeesh ya tsaya... Hannunsa ya yi sanyi... Zoben ya faɗi ƙasa....
Abeesh ya kalli Nasreen da idanuwansa masu shuɗi kamar ruwa mai duhu. Muryarsa ba kamar ta dan Adam ba, tana fito da wata murya mai cakudadden sauti – tsakanin namiji da aljani.
Cike da tsana ya ce:
"Wa ke ƙirana da suna da ba zan iya tuna shi ba? Wace ke mana cikas da auren da zai cika ni da iko?"
Nasreen ta sunkuyar da kanta, hawaye duk ya wanke mata fuska ganin halin da Abeesh yake amma zuciyarta na cika da ƙarfin hali. Ta kalle shi sannan ta ce:
"Ni ce Nasreen! Ka tuna ni! Ni ce matar ka wadda ta so ka kafin Catrina ta ɓatar da kai, sannan ina ɗauke da cikin ka a jikina...!"
Kafin ta iya ƙara wani kalma, Abeesh ya kai hannu ɗaya, ya kamota tare da shaƙo mata wuya, ya ɗagota sama, yana sakin wani irin numfashi mai ƙarfi, ya ce:
"Ke ba komai ba ce sai cikas! Cikin ki ba ni na yi ba – karya kike!"
Aljanun wurin sun zuba musu ido. Amma babu wanda ya kuskura ya motsa. Dokar manyan Aljanu ta hana shisshigi.
Nasreen tana riƙe da wuyanta, tana hawaye da numfashi mai wahalar fitarwa Abeesh ya cilla ta gefe kamar mataccen ganye. Ta buge da ƙasa da ƙarfi, jiki na karkarwa....
Catrina ta matso da murmushinta mai cike da mugunta. Ta zaro zoben aurenta, tana kallon Abeesh tare da k'yafta ido ta ce:
"Zamuyi aure yanzu, masoyi..."
Sai dai kafin ta sa zoben a yatsan Abeesh, Nasreen cikin ƙarfin hali ta taso da ƙarfi ta buga hannun Catrina, zoben ya tashi sama, ya faɗi ƙasa, ya narke cikin wata hoda ta zinariya...
"BA ZA A ƊAURA AURE BA!" Ta yi maganar da ƙarfi....
Wani guguwa ta taso ruwan wuta da kukan duhu suka gauraya. Catrina ta yi wani irin ihu cikin tsawa ta ce:
"Kin cutar da ni! Ya isa haka!"
Abeesh cikin fushi ya juyo. Idanunsa na haske da wuta. Ya nufo Nasreen, ya kai mata wani irin matsanancin naushi a cikinta, haka ta fara jin ƙugu-gugu!...
A fusace ya ce:
"ME KIKAYI MIN!? WACE CE KE!?"
Nasreen juyi kawai take tana birgima ga wani irin kukan da take na fitar hayyaci da tsantsar ciwo da cikinta ke yi, a wannan lokacin jini ne ya ɓalle mata yana zuba kamar magudana. An daɗe ba a taɓa ganin mace ta fuskanci azaba irin haka a duniya da aljanu ba..
Murya ciki Nasreen take faɗin:
"Wayyo Allah na…wannan wani irin ƙaddara ce?" ta furta a wahalai...
Catrina ta matso kusa da Abeesh, tana kokarin rungume shi. Amma idanunsa suka nuna ba a cikin hankalinsa yake ba. Ya kama kansa – yana fitar da wani murya kamar na mahaukaci...
Gaba ɗaya jikin Nasreen ya jiƙe da jini, zuciyarta na dukan ƙarshe-ƙarshe. Hankali ya gushe mata. Ta kasa miƙewa, ta kasa magana. Tana kallon Abeesh cikin tausayawa, wanda yanzu ya canza gaba ɗaya, kamar wani halitta daga ɗayan duniya.
A hankali take furta:
"Ni nake ƙaunarka… wacce ka aura… ka ce zaka zauna da ni har abada..."
Amma Abeesh ko kaɗan bai saurareta ba. Idanunsa masu shuɗi suna cike da ƙiyayya. Bai nuna tausayin komai ba. Sai da ya matsa kusa da ita, ya durƙusa kamar zai taimaka mata… sai kawai ya sake naushinta a cikinta yana faɗin:
"Ki mutu! Kin kawo tsaiko ga zubin Aljanu da bil’adama! Catrina ita ce rayuwata yanzu!"..
Nasreen birgima tayi gefe tana murtsukuku Jinin da ke fita daga gabanta ya ƙara yawanta, Sai dai hakan bai ƙare ba.
Catrina ta matso daidai lokacin da Nasreen ke ƙoƙarin numfasawa da ƙyar...
Tana sanye da farar rigar aljanu, idanunta suna kyalli da murɗaƙen tsafi ta ce:
"Kin cuci zuciyata sau ɗaya, Nasreen. Amma yanzu sai ki ji hukuncin da duk mai tsallake Aljani ke fuskanta!"
Ta ɗaga hannunta. Wani murɗaɗɗen ƙaho na wuta ya bayyana. Ta ɗaga shi, ta bugawa Nasreen a kirji da shi. Wani irin gigitaccen ihu marar misaltuwa ya fito daga bakinta. Jikinta ba ƙaramin girgiza ya yi ba, Wata murya daga cikin sararin duniyar ta ce:
"Wannan bil’adamar zata mutu kafin safe, ta kar ya dokan jinsi, ta shigo duniyar mu bada izinin mu ba...."
Catrina ta sunkuya tana kallonta da murmushi ta ce:
"Kina so ki ceci Abeesh? to wannan zoben shi zai dakatar da Auren nan ta hanyar salwanta, kuma ga shi a hannu ba, tashi ki karɓa idan har kina da ikon dakatar wa...."
Nasreen ta kasa amsawa saboda tsananin azabar da take sha, Amma cikin zuciyarta, ta fara jin cewa ta kusan mutuwa, Ta yi juyayi sosai.
Haka take jin wani abu tsoka-tsoka yana faɗowa daga marar ta...
Zubar cikin da ta fara yana ƙaruwa, ɗaya daga cikin manyan Aljanun da ke tsaye ya furta da karfi:
"Doka zata fara aiki akan wannan halitta, ku ɗauke ta kuje ku kwantar da ita akan tabarmar ƙaya na wuta, daga nan har ta ƙara sa mutuwa...su kuma ma'aurata su zauna akan shiri domin yanzu za'a ɗaura Auren..."
Abeesh ya fuskanci Catrina yana faɗin:
"Zan so ki har abada, Catrina."
Catrina ta ce:
"Zan ba ka iko, Abeesh. Amma za ka sadaukar da komai."
Abeesh ya ce:
"Na riga na rasa komai."
Abeesh ya lumshe idonsa. Zuciyarsa tana motsi. A can ƙasan zuciyarsa, wani sashi yana jayayya tare da faɗin:
“Wannan ba Nasreen bace… Me zai hana na jira Nasreen?”
Amma wani sashi yana ɗaga murya da cewa:
“Nasreen ta bar ni... Wannan ce kawai ta tsaya tare da ni... wannan ce ke ƙaunata.”
Catrina ta kama hannunsa ta ɗora akan ƙirjinta.
Ta ce:
"Ina sonka. Kuma zan canza ka da soyayya, ba da azaba ba."
A lokacin, wani zobe na launin baƙin zinariya ya bayyana a tsakiyar tafin hannunta. Ta ɗora hannunta a saman zuciyar Abeesh. Idanunsa suka canza launi – daga fari zuwa shuɗi....
A kallo ɗaya, wani koren fure ya tsiro a gaban su. Furen aljanu – alamar an karɓi amincewa daga manyan aljanu.
Catrina ta ce:
"Zamu yi Aure nan da kwana uku."
"Ina so." Abeesh ya amsa – cikin murya mai kauri, wanda ba irin na dā ba.
Soyayya ta rufe shi, amma soyayyar da ke jujjuya ƙwaƙwalwarsa...
Acan ɓangaren Nasreen...
Nasreen ta zabura daga mafarkin da tayi a cikin baccin ta, hawaye na zuba take faɗin:
"Ina jin shi... amma ba kamar da ba. Ya canza!"
Miemie wacce ta ɓace a cikin ruwa bata ganuwa amma tana jin maganganun Nasreen, ta bata amsa da cewa:
"Yanzu me kike so ayi Nasreen?...."
Nasreen tana hawaye ta ce:
"Ina so naje yanda Abeesh yake koda bazaki je ba..."
Miemie ta ce:
"Kina hauka ne Nasreen? to ko Tasleem wacce take da ƙarfin iko bazata iya cin galaba ba idan taje duniyar Aljanu..."
Nasreen ta ce:
"Zan yi amfani da ƙarfin zuciyata koda banida iko, bazan taɓa barin Abeesh a cikin wannan halin ba, bazan taɓa barin ya zamo Aljani ba ko dan saboda jaririn cikina...."
Miemie ta ce:
"Wuri ne mai hatsarin gaske Nasreen, ba lallai ki dawo da rai ba, in ma kin dawo to wata ƙil kema su iya canza ki zuwa halittar su..."
Nasreen ta ce:
"Inada Ayar Ubangiji, yanda Allah ya yi Ni a halittar ɗan Adam haka zan cigaba da kasancewa har ƙarshen rayuwa ta...."
Miemie wacce ta bayyana lokaci guda, ta kalli Nasreen cikin tausayawa sannan ta ce:
"Idan baki hanzarta ba, ana iya rasa shi har abada. Amma ki sani, shiga duniyar aljanu ba mai sauƙi ba ce. Za ki rasa wani ɓangare na kanki."
Nasreen tana kuka ta ce:
"Ina so! Zan bi shi! Ko da kuwa zan rasa komai!"
Miemie ta ɗora hannunta a goshin Nasreen – numfashinta ya canza. Sai ga wata ƙofa ta buɗe – ƙofa mai wuta da ruwa da iska. Duniyar Catrina....
Ɓangaren Tasleem! Madam Nablah ta ɓullo mata..
Tasleem tana nan zaune, jikinta a sarkake da sarkar ruwa. Madam Nablah tana gabanta, tana karanto surorin sihiri cikin murya mai ƙarfi.
Ta ce:
"Zaki zauna a nan har sai ikonki ya kare. Ina buƙatar jinin Nasreen da Asmeen domin in cika ikon mallakar duniya!"..
Tasleem ta kalle ta da hawaye ta ce:
"Wallahi ba za ki ci nasara ba. Ko da kuwa zaki mallake duniya – ba za ki taɓa mallakar zukatan mu ba!"
Madam Nablah ta murɗa wani zobe. Ruwa ya yi ƙarfi, ya lullube Tasleem gaba ɗaya, ta ƙara tsauwala tsaro, daga nan ta bar yanda take...
____________________★★
Amaar yana zaune kusa da Abul wanda ke kallon cikin wani tsohon littafi. Abul ya dago kai yana kallon Amaar..
Murya na rawa cikin damuwa ya ce:
"Amaar, na ga wani abu… Abeesh yana cikin hatsari. Kuma wallahi ana shirin ɗaura masa aure da Catrina… kuma Catrina ba mutum ba ce...."
Amaar ya ɗago. Zuciyarsa ta tsaya cak cikin hargitsi ya ce:
"Abeesh... Aure? Catrina... ta ya ya?"
Abul ya ce:
"Muna da kwanaki uku. Idan har aka ɗaura auren nan, ba za mu iya dawo da shi ba har abada. Idan muka kuskura muka shiga duniyar Catrina ba da izini ba, za ta iya rufe rayukan mu."
Amaar ya ce:
"To ina ƙofa? Ina hanyar zuwa can! Idan har zan mutu domin in cece shi, to haka ya dace da Ni...."
Abul ya ce:
"Kayi hakuri Amaar, inaji a jikina na rasa Abeesh, kaima bazan so na rasaka ba, saboda haka ka bi umarni na ka zauna a yanda kake, bazan bar ka kaje duniyar Aljanu ba domin nasan babu mai dawowa da rai, mu dage da addu'a da yawan karatun Alqur'ani mai girma Allah yana sane da mu...."
Amaar ya ce:
"Shikenam ba komai Abul..."
---★
A lokacin da Catrina ke shirin sa zoben aurenta a yatsan Abeesh, wani ihu mai ƙarfi ya karaɗe filin wurin...
"KAR A YI AUREN NAN!!!"
Wani haske mai ƙyalli ya faɗo daga sama. Nasreen ta bayyana cikin ruwan zinariya da numfashi mai ƙarfi. Idonta na zubda hawaye, zuciyarta na huci ta ce:
"Ya Abeesh, kar ka manta da ni! Ina ƙaunarka! Wannan ba kai ba ne!"
Abeesh ya tsaya... Hannunsa ya yi sanyi... Zoben ya faɗi ƙasa....
Abeesh ya kalli Nasreen da idanuwansa masu shuɗi kamar ruwa mai duhu. Muryarsa ba kamar ta dan Adam ba, tana fito da wata murya mai cakudadden sauti – tsakanin namiji da aljani.
Cike da tsana ya ce:
"Wa ke ƙirana da suna da ba zan iya tuna shi ba? Wace ke mana cikas da auren da zai cika ni da iko?"
Nasreen ta sunkuyar da kanta, hawaye duk ya wanke mata fuska ganin halin da Abeesh yake amma zuciyarta na cika da ƙarfin hali. Ta kalle shi sannan ta ce:
"Ni ce Nasreen! Ka tuna ni! Ni ce matar ka wadda ta so ka kafin Catrina ta ɓatar da kai, sannan ina ɗauke da cikin ka a jikina...!"
Kafin ta iya ƙara wani kalma, Abeesh ya kai hannu ɗaya, ya kamota tare da shaƙo mata wuya, ya ɗagota sama, yana sakin wani irin numfashi mai ƙarfi, ya ce:
"Ke ba komai ba ce sai cikas! Cikin ki ba ni na yi ba – karya kike!"
Aljanun wurin sun zuba musu ido. Amma babu wanda ya kuskura ya motsa. Dokar manyan Aljanu ta hana shisshigi.
Nasreen tana riƙe da wuyanta, tana hawaye da numfashi mai wahalar fitarwa Abeesh ya cilla ta gefe kamar mataccen ganye. Ta buge da ƙasa da ƙarfi, jiki na karkarwa....
Catrina ta matso da murmushinta mai cike da mugunta. Ta zaro zoben aurenta, tana kallon Abeesh tare da k'yafta ido ta ce:
"Zamuyi aure yanzu, masoyi..."
Sai dai kafin ta sa zoben a yatsan Abeesh, Nasreen cikin ƙarfin hali ta taso da ƙarfi ta buga hannun Catrina, zoben ya tashi sama, ya faɗi ƙasa, ya narke cikin wata hoda ta zinariya...
"BA ZA A ƊAURA AURE BA!" Ta yi maganar da ƙarfi....
Wani guguwa ta taso ruwan wuta da kukan duhu suka gauraya. Catrina ta yi wani irin ihu cikin tsawa ta ce:
"Kin cutar da ni! Ya isa haka!"
Abeesh cikin fushi ya juyo. Idanunsa na haske da wuta. Ya nufo Nasreen, ya kai mata wani irin matsanancin naushi a cikinta, haka ta fara jin ƙugu-gugu!...
A fusace ya ce:
"ME KIKAYI MIN!? WACE CE KE!?"
Nasreen juyi kawai take tana birgima ga wani irin kukan da take na fitar hayyaci da tsantsar ciwo da cikinta ke yi, a wannan lokacin jini ne ya ɓalle mata yana zuba kamar magudana. An daɗe ba a taɓa ganin mace ta fuskanci azaba irin haka a duniya da aljanu ba..
Murya ciki Nasreen take faɗin:
"Wayyo Allah na…wannan wani irin ƙaddara ce?" ta furta a wahalai...
Catrina ta matso kusa da Abeesh, tana kokarin rungume shi. Amma idanunsa suka nuna ba a cikin hankalinsa yake ba. Ya kama kansa – yana fitar da wani murya kamar na mahaukaci...
Gaba ɗaya jikin Nasreen ya jiƙe da jini, zuciyarta na dukan ƙarshe-ƙarshe. Hankali ya gushe mata. Ta kasa miƙewa, ta kasa magana. Tana kallon Abeesh cikin tausayawa, wanda yanzu ya canza gaba ɗaya, kamar wani halitta daga ɗayan duniya.
A hankali take furta:
"Ni nake ƙaunarka… wacce ka aura… ka ce zaka zauna da ni har abada..."
Amma Abeesh ko kaɗan bai saurareta ba. Idanunsa masu shuɗi suna cike da ƙiyayya. Bai nuna tausayin komai ba. Sai da ya matsa kusa da ita, ya durƙusa kamar zai taimaka mata… sai kawai ya sake naushinta a cikinta yana faɗin:
"Ki mutu! Kin kawo tsaiko ga zubin Aljanu da bil’adama! Catrina ita ce rayuwata yanzu!"..
Nasreen birgima tayi gefe tana murtsukuku Jinin da ke fita daga gabanta ya ƙara yawanta, Sai dai hakan bai ƙare ba.
Catrina ta matso daidai lokacin da Nasreen ke ƙoƙarin numfasawa da ƙyar...
Tana sanye da farar rigar aljanu, idanunta suna kyalli da murɗaƙen tsafi ta ce:
"Kin cuci zuciyata sau ɗaya, Nasreen. Amma yanzu sai ki ji hukuncin da duk mai tsallake Aljani ke fuskanta!"
Ta ɗaga hannunta. Wani murɗaɗɗen ƙaho na wuta ya bayyana. Ta ɗaga shi, ta bugawa Nasreen a kirji da shi. Wani irin gigitaccen ihu marar misaltuwa ya fito daga bakinta. Jikinta ba ƙaramin girgiza ya yi ba, Wata murya daga cikin sararin duniyar ta ce:
"Wannan bil’adamar zata mutu kafin safe, ta kar ya dokan jinsi, ta shigo duniyar mu bada izinin mu ba...."
Catrina ta sunkuya tana kallonta da murmushi ta ce:
"Kina so ki ceci Abeesh? to wannan zoben shi zai dakatar da Auren nan ta hanyar salwanta, kuma ga shi a hannu ba, tashi ki karɓa idan har kina da ikon dakatar wa...."
Nasreen ta kasa amsawa saboda tsananin azabar da take sha, Amma cikin zuciyarta, ta fara jin cewa ta kusan mutuwa, Ta yi juyayi sosai.
Haka take jin wani abu tsoka-tsoka yana faɗowa daga marar ta...
Zubar cikin da ta fara yana ƙaruwa, ɗaya daga cikin manyan Aljanun da ke tsaye ya furta da karfi:
"Doka zata fara aiki akan wannan halitta, ku ɗauke ta kuje ku kwantar da ita akan tabarmar ƙaya na wuta, daga nan har ta ƙara sa mutuwa...su kuma ma'aurata su zauna akan shiri domin yanzu za'a ɗaura Auren..."
Abeesh ya fuskanci Catrina yana faɗin:
"Zan so ki har abada, Catrina."
Catrina ta ce:
"Zan ba ka iko, Abeesh. Amma za ka sadaukar da komai."
Abeesh ya ce:
"Na riga na rasa komai."