Sashe 26
Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read
Abeesh yana ƙoƙarin cire bullet ɗin da ke cikin ƙirjin Amaar. Hannunsa na rawa saboda jinin da ke ci gaba da fita yana ƙoƙarin dannewa da towel, amma lamarin ya fi karfinsa. Idanunsa suka ciko da hawaye, yana kallon Amaar ya rasa abinda zai yi sakamakon rashin kayan aiki.
Asmeen da Nasreen suna tsaye gefe, jikin su rawa. Nasreen ta rike hannun Asmeen tana karanta ayoyi cikin sanyin murya, amma zuciyarta na kukan "kar Amaar ya mutu".
Asmeen kuwa ta kasa daukar numfashi daidai, zuciyarta kamar zata fasa kirjinta saboda tsananin tsoro da damuwa.
“Za mu rasa shi idan muka tsaya haka!” Abeesh ne ya furta haka yana duban Nasreen
“Ina kayan taimakon gaggawa? Ina kayan dinki?”
Asmeen ta zabura kamar wadda aka tsawatawa, ta juya cikin sauri da gudu zuwa cikin gida domin kawo akwatin taimako. Abeesh ya matsa kusa yana kokarin danne raunin tare da cewa,
“Ya Amaar! Ji ni! Ka rike numfashinka, Ka tuna da Tasleem, Ka tuna cewa zata dawo gareka...”
Cikin wahala Amaar ya daure fuskarsa, sannan cikin lafazi mai rauni ya ce, “Ina... Tasleem... nace... kar ku ce mata... na mutu... nace... na... na ƙa...”
Sai kuma numfashinsa ya tsaya na dan wani lokaci.
Abeesh cikin firgici ya fara jijjiga shi. “Ya Amaar! Kar ka bar mu! Na ce za ta dawo gareka...”
A dai-dai lokacin ne Asmeen ta dawo da akwatin taimako, tana kuka tana cewa, “Na kawo... na kawo!”
Amaar yana kwance cikin rashin hayyaci, amma zuciyarsa na yawo cikin duhu da hasken rayuwar da ya shuɗe. Cikin doguwar suma yake motsa lips, sai murya tasa ta soma fita a hankali, kalmomin da suka zo kamar mafarki..
“Wannan... duk laifin Mommyn ki ce... mahaifiyar ki Tasleem ta rabani da komai... ta ce bana da amfani... ta yi amfani da ƙarfin tsafi... ta jefani cikin ƙunci...”
Abeesh ya daina motsi. Hannunsa ya tsaya saman bandejin da yake shirin manne wa. Ya kalli Nasreen da Asmeen cikin firgici ya ce “Me yake faɗa?”
Asmeen ta matso kusa da Amaar, idanunta na cike da hawaye ta ce “Kamar dai yana magana ne akan rayuwarsa...”
Amaar ya ci gaba da surutan sa, jikinsa na karkarwa, kalmomin na fita ba tare da saninsa ba.
“Tasleem... nace ki taimake ni amma ki ka bari mahaifiyarki ta raba ni da ke, ta ce banida wani amfani sai ta jefani cikin ramin ruwa cikin duhu... shekaru ashirin... ashirin...”
Abeesh ya runtse ido. Idanunsa sun cika da hawaye, zuciyarsa na harbawa kamar zai fasa ƙirjinsa. “Ashe shi ne? Ashe wannan shi ne Ya Amaar ɗinmu?”
Nasreen ta dafe baki. “Inna lillahi wa inna ilaihir raji’un,wannan mutumin da Tasleem ta harba shine Ya Amaar?”
Asmeen ta fashe da kuka. “Tasleem zata hallaka kanta idan ta gano gaskiyar nan... Allah ya taimake mu!”
Sai lokacin Amaar ya soma motsi, yana buɗe idanunsa a hankali, dake yanzu an tsayar da jinin da yake zuba. Abeesh ya sunkuya da sauri, yana dafa goshin sa.
“Ya Amaar... kai ne? Kai ne ɗan uwana? Ka gane ni?”
Amaar ya zuba masa ido, a hankali ya gyaɗa kansa. “Na gane ka... tun ranar farko da na ganka... Abeesh... ƙanina...”
Dukkan su suka durƙusa suna kuka. Nasreen ta tsaya gefe tana kallon Amaar, zuciyarta na bugawa da damuwa. “Ya zamu faɗa wa Tasleem? cewa ta harbi Amaar da hannunta. Ta ɗauke shi abokin gaba ba ta san cewa soyayyarta ce ta yarinta ba.”
Asmeen ta matso kusa. “Ba zamu ce mata komai yanzu ba. Sai mun tabbatar da cewa Amaar ya samu lafiya.”
Sai kuma Abeesh ya ɗaga kansa ya ce da ƙarfin zuciya, “Zan bi mahaifiyarku
sai na fallasa asirinta. Wannan ƙaryar dafin shekaru ashirin, yanzu ya kamata ta kare.”
Tasleem na zaune gefen gado tana kuka. Ta kasa kwantar da zuciyarta. Duk da ƙiyayyar da take nuna wa Amaar, zuciyarta na tsananin bugawa tun lokacin da ta harbe shi.
“Me yasa nake jin kamar... kamar na rasa wani muhimmi abu a raina?” Ta dafa kirjinta tana kallon hoto da take ajiye tun tana yarinya — hoto nata da wani yaro da ta manta sunansa.
Ba ta san cewa amaar ne ba...
A cikin wani daki mai baƙin duhu kamar bakar dare, wurin da ko iska ba ta motsawa sai hayakin da ke tashi yana lanƙwashe sararin sama, can ne Madam Nablah take tsugunne, gefen wani ƙaton kwanon tsafi da ke tashi da wuta mai launin jajaye da kore-kore.
Hayaki yana fito da irin ƙamshin da zai iya durƙusar da mai ƙarfin zuciya. Bangon ɗakin yana da rubuce-rubuce na asiri da zane-zane na tsafi – wasu kaman jinin mutane, wasu kaman rubuce-rubucen bakaken aljanu.
A gaban ta wani mutum ya bayyana – Zulqarnain, ƙaton saƙagon tsafi, wanda ba mutum ba ne cikakke, ba kuma aljani ba ne cikakke. Gaba ɗaya siffar sa na bada tsoro, jiki mai ƙiba baƙi kamar gawayi, idanunsa jajaye da ke walƙiya kamar wutar lantarki. Wani irin zafi da ɗumama ke tashi daga jikinsa.
Ya zauna cikin murhun da wuta ke ci, wutar ba ta cutar da shi ita ce ƙarfin sa.
Madam Nablah ta sunkuya, tana rarrafawa zuwa gareshi, ta durƙusa ta saki murya mai ƙarfi, kamar ba daga cikin halittu ba
"ZULQARNAIN, UBA NA TSAFI! UBA NA IKO! KAI NE MAI SARRAFAR RAI, KAI NE MAI JUYAR DA DAKKA!
Na zo... na zo neman ƙarfin da zai murƙushe wanda ya dawo daga matattu! Na zo neman ƙarfin da zai karya zuciyar Tasleem domin ta manta da ruhi... ta manta da soyayya... ta manta da gaskiya...!”
Idanunta a rufe, tafin hannayenta na ɓullo da wuta, wata wuta mai launin shudi, ba kamar kowace ba. Wutar zuciya da tsafi ne, tana ƙuna da sanyi amma tana ƙone zuciya.
Zulqarnain ya saki dariya mai amo irin na halittu na ban tsoro, Muryar tasa ta cika ko’ina
“Kin sha wahala Nablah, amma kika rasa ƙarfin zuciya. Amaar ya dawo – ruhi da haske sun motsa. Kin bar kofar zuciyarsa a buɗe.
Don haka... zan ƙara miki iko. Amma ki sani... da wannan ƙarfin sai dai ki sadaukar da ɗaya daga cikin ƴaƴanki guda uku!**”
Madam Nablah ta bude idanu da sauri tare da faɗin “A’a! Kar ka… kar ka ɗauki Nasreen! Kar ka ɗauki Asmeen! Tasleem ma... tana da amfani...”
Zulqarnain ya girgiza da ƙarfi. Wata wuta ta buge bango, ƙasa ta girgiza. “Ɗaya sai an sadaukar! Ko kuwa… ki rasa komai!”
Madam Nablah ta dafa kanta, jikinta na karkarwa. Wata zuciyar mugunta ta fara ratsa ta. Ta tuna da Amaar – wanda take tsoron dawowar sa. Tana jin wani abu na karfi yana yawo a cikin jijiyoyin ta. Wutar da ke hannunta ta kara ƙaruwa.
"Na amince... zan sadaukar... amma ku ba ni ƙarfin da zai sa Amaar ya sake ɓacewa har abada!”
A cewar Madam Nablah!
A wannan lokacin, wasu bakaken aljanu suka fito daga cikin wutar, suka nutse cikin zuciyar ta. Hannunta ne suka ƙara kyarma, idonta sun koma fari. A wannan rana… Madam Nablah ta zama abin da ba za a iya ɗauka da wasa ba.
ƁANGAREN TASLEEM…
Tana ta hawaye, ta dafe ƙirji kamar zuciyarta na wani irin tsalle. A zuciyarta, tambayoyi na ci gaba da bubbuga kamar ƙaho,
“Me yake faruwa dani? Waye wanda na harba? Waye shi da zuciyata ke motsawa idan na ganshi? Me yasa hannunsa ke yi min shocking idan ya taɓa ni? Na kashe shi ne…? Ko yana raye?”
A take ta miƙe kamar an zaro ta, zuciyarta na harbawa da ƙarfin da ta kasa iya jurewa. Ta nufi ƙofar ɗakin da take, tana bin dogon hallway har ta sauko falon gidan da ƙafa.
Ƙafarta na taka tiles ɗin falon — hayaki ya tirniƙe idonta
“Inna lillahi...! Me ke faruwa?”
Falon ya cika da hayaƙi mai ƙamshi irin na tsafi — ba turare bane, ba hayaƙin gas bane — hayaƙin mugunta ne. Ba kowa a gidan. Nasreen da Asmeen suna can wajen Amaar suna kula da shi, Ita kaɗai ce.
Tana kokarin juyawa zata koma bedroom ɗinsu cikin gaggawa,
sai taji wata dariya mai firgitarwa kamar daga sama. Duhu ya fara lullube hasken rana kamar dare ya sauka. Idonta ya ɗauki duhu.
Kyaaaaah!!!
Kamar a mafarki, robot-robot guda biyar waɗanda Madam Nablah ta ce masu aiki ne suka bayyana daga duhu. ba na’ura ba ne — aljanu ne a cikin siffar robot.
Dukansu biyar ne suka fara rawa da dariya, suna motsa hannaye da ƙafafu, suna tashi sama kamar masu fikafikai.
“Ina zaki je, Tasleem? Ina zakiii...? Gaya mana... Gaya mana!!”
Idanunsu ne suka fara walƙiya da wuta kamar bulalai. Murya kamar daga ƙasa ta fito, mai amo da cike da mugunta.
Tasleem ta saki wani irin ihu — ihu na ruɗewa da tsoro. Sai ta juya da gudu, ta nufi stairs ɗin da ke kaiwa sama. Amma kafin ta taka mataki na huɗu — ƙafarta ta dagu sama!
Ta hau tashi kamar iska kafin jikin ta ya faɗo da karfi, Ta ji kamar an juyo mata da duniya, amma duk da haka ta fara gangarowa ƙasi kamar tabarma ce ƙasa ke ja da ita, aljanun na ta bin ta da dariya da murya mai firgita
“Ki dawooo... ki dawo ki ganshi... ki dawo ki ga wanda kika kashe…!”
Hayakin ya fara shigowa hancinta, jiki na ta rawa. A daidai lokacin, ƙarar wani abu ya daki glass, ƙofar ɗakin sama da ke a buɗe ta buge da ƙarfi.
Wani irin murya mai launin jinƙai ya fara bayyana a zuciyar Tasleem, ba daga wajen aljanun ba
“Tasleem… ke kika harbe ni. Amma zuciyarki ta san ni. Cikin ki ya gane ni. Duhu baya hana haske zama gaskiya.”
Cikin tashin hankali
tayi firgigit!
Tayi gigin mikewa, tana jan jikinta — tana kallon wuta da duhu da dariya na shigowa ko’ina.
Sannu a hankali, tana fara gane zuciyarta ba komai ke dukan ta da tsoro ba — ruhin Amaar ne ke kiranta.
Zuciyarta na bugawa kamar za ta fasa ƙirji. Tana kukan ban tsoro da na rudani, amma kuma murya mai sanyi da zurfin jinƙai na ci gaba da tashi cikin zuciyarta
“Na tsaya a cikin duhu shekaru ashirin… Amma ke kika zama Hasken Ruhi na…”
Asmeen da Nasreen suna tsaye gefe, jikin su rawa. Nasreen ta rike hannun Asmeen tana karanta ayoyi cikin sanyin murya, amma zuciyarta na kukan "kar Amaar ya mutu".
Asmeen kuwa ta kasa daukar numfashi daidai, zuciyarta kamar zata fasa kirjinta saboda tsananin tsoro da damuwa.
“Za mu rasa shi idan muka tsaya haka!” Abeesh ne ya furta haka yana duban Nasreen
“Ina kayan taimakon gaggawa? Ina kayan dinki?”
Asmeen ta zabura kamar wadda aka tsawatawa, ta juya cikin sauri da gudu zuwa cikin gida domin kawo akwatin taimako. Abeesh ya matsa kusa yana kokarin danne raunin tare da cewa,
“Ya Amaar! Ji ni! Ka rike numfashinka, Ka tuna da Tasleem, Ka tuna cewa zata dawo gareka...”
Cikin wahala Amaar ya daure fuskarsa, sannan cikin lafazi mai rauni ya ce, “Ina... Tasleem... nace... kar ku ce mata... na mutu... nace... na... na ƙa...”
Sai kuma numfashinsa ya tsaya na dan wani lokaci.
Abeesh cikin firgici ya fara jijjiga shi. “Ya Amaar! Kar ka bar mu! Na ce za ta dawo gareka...”
A dai-dai lokacin ne Asmeen ta dawo da akwatin taimako, tana kuka tana cewa, “Na kawo... na kawo!”
Amaar yana kwance cikin rashin hayyaci, amma zuciyarsa na yawo cikin duhu da hasken rayuwar da ya shuɗe. Cikin doguwar suma yake motsa lips, sai murya tasa ta soma fita a hankali, kalmomin da suka zo kamar mafarki..
“Wannan... duk laifin Mommyn ki ce... mahaifiyar ki Tasleem ta rabani da komai... ta ce bana da amfani... ta yi amfani da ƙarfin tsafi... ta jefani cikin ƙunci...”
Abeesh ya daina motsi. Hannunsa ya tsaya saman bandejin da yake shirin manne wa. Ya kalli Nasreen da Asmeen cikin firgici ya ce “Me yake faɗa?”
Asmeen ta matso kusa da Amaar, idanunta na cike da hawaye ta ce “Kamar dai yana magana ne akan rayuwarsa...”
Amaar ya ci gaba da surutan sa, jikinsa na karkarwa, kalmomin na fita ba tare da saninsa ba.
“Tasleem... nace ki taimake ni amma ki ka bari mahaifiyarki ta raba ni da ke, ta ce banida wani amfani sai ta jefani cikin ramin ruwa cikin duhu... shekaru ashirin... ashirin...”
Abeesh ya runtse ido. Idanunsa sun cika da hawaye, zuciyarsa na harbawa kamar zai fasa ƙirjinsa. “Ashe shi ne? Ashe wannan shi ne Ya Amaar ɗinmu?”
Nasreen ta dafe baki. “Inna lillahi wa inna ilaihir raji’un,wannan mutumin da Tasleem ta harba shine Ya Amaar?”
Asmeen ta fashe da kuka. “Tasleem zata hallaka kanta idan ta gano gaskiyar nan... Allah ya taimake mu!”
Sai lokacin Amaar ya soma motsi, yana buɗe idanunsa a hankali, dake yanzu an tsayar da jinin da yake zuba. Abeesh ya sunkuya da sauri, yana dafa goshin sa.
“Ya Amaar... kai ne? Kai ne ɗan uwana? Ka gane ni?”
Amaar ya zuba masa ido, a hankali ya gyaɗa kansa. “Na gane ka... tun ranar farko da na ganka... Abeesh... ƙanina...”
Dukkan su suka durƙusa suna kuka. Nasreen ta tsaya gefe tana kallon Amaar, zuciyarta na bugawa da damuwa. “Ya zamu faɗa wa Tasleem? cewa ta harbi Amaar da hannunta. Ta ɗauke shi abokin gaba ba ta san cewa soyayyarta ce ta yarinta ba.”
Asmeen ta matso kusa. “Ba zamu ce mata komai yanzu ba. Sai mun tabbatar da cewa Amaar ya samu lafiya.”
Sai kuma Abeesh ya ɗaga kansa ya ce da ƙarfin zuciya, “Zan bi mahaifiyarku
sai na fallasa asirinta. Wannan ƙaryar dafin shekaru ashirin, yanzu ya kamata ta kare.”
Tasleem na zaune gefen gado tana kuka. Ta kasa kwantar da zuciyarta. Duk da ƙiyayyar da take nuna wa Amaar, zuciyarta na tsananin bugawa tun lokacin da ta harbe shi.
“Me yasa nake jin kamar... kamar na rasa wani muhimmi abu a raina?” Ta dafa kirjinta tana kallon hoto da take ajiye tun tana yarinya — hoto nata da wani yaro da ta manta sunansa.
Ba ta san cewa amaar ne ba...
A cikin wani daki mai baƙin duhu kamar bakar dare, wurin da ko iska ba ta motsawa sai hayakin da ke tashi yana lanƙwashe sararin sama, can ne Madam Nablah take tsugunne, gefen wani ƙaton kwanon tsafi da ke tashi da wuta mai launin jajaye da kore-kore.
Hayaki yana fito da irin ƙamshin da zai iya durƙusar da mai ƙarfin zuciya. Bangon ɗakin yana da rubuce-rubuce na asiri da zane-zane na tsafi – wasu kaman jinin mutane, wasu kaman rubuce-rubucen bakaken aljanu.
A gaban ta wani mutum ya bayyana – Zulqarnain, ƙaton saƙagon tsafi, wanda ba mutum ba ne cikakke, ba kuma aljani ba ne cikakke. Gaba ɗaya siffar sa na bada tsoro, jiki mai ƙiba baƙi kamar gawayi, idanunsa jajaye da ke walƙiya kamar wutar lantarki. Wani irin zafi da ɗumama ke tashi daga jikinsa.
Ya zauna cikin murhun da wuta ke ci, wutar ba ta cutar da shi ita ce ƙarfin sa.
Madam Nablah ta sunkuya, tana rarrafawa zuwa gareshi, ta durƙusa ta saki murya mai ƙarfi, kamar ba daga cikin halittu ba
"ZULQARNAIN, UBA NA TSAFI! UBA NA IKO! KAI NE MAI SARRAFAR RAI, KAI NE MAI JUYAR DA DAKKA!
Na zo... na zo neman ƙarfin da zai murƙushe wanda ya dawo daga matattu! Na zo neman ƙarfin da zai karya zuciyar Tasleem domin ta manta da ruhi... ta manta da soyayya... ta manta da gaskiya...!”
Idanunta a rufe, tafin hannayenta na ɓullo da wuta, wata wuta mai launin shudi, ba kamar kowace ba. Wutar zuciya da tsafi ne, tana ƙuna da sanyi amma tana ƙone zuciya.
Zulqarnain ya saki dariya mai amo irin na halittu na ban tsoro, Muryar tasa ta cika ko’ina
“Kin sha wahala Nablah, amma kika rasa ƙarfin zuciya. Amaar ya dawo – ruhi da haske sun motsa. Kin bar kofar zuciyarsa a buɗe.
Don haka... zan ƙara miki iko. Amma ki sani... da wannan ƙarfin sai dai ki sadaukar da ɗaya daga cikin ƴaƴanki guda uku!**”
Madam Nablah ta bude idanu da sauri tare da faɗin “A’a! Kar ka… kar ka ɗauki Nasreen! Kar ka ɗauki Asmeen! Tasleem ma... tana da amfani...”
Zulqarnain ya girgiza da ƙarfi. Wata wuta ta buge bango, ƙasa ta girgiza. “Ɗaya sai an sadaukar! Ko kuwa… ki rasa komai!”
Madam Nablah ta dafa kanta, jikinta na karkarwa. Wata zuciyar mugunta ta fara ratsa ta. Ta tuna da Amaar – wanda take tsoron dawowar sa. Tana jin wani abu na karfi yana yawo a cikin jijiyoyin ta. Wutar da ke hannunta ta kara ƙaruwa.
"Na amince... zan sadaukar... amma ku ba ni ƙarfin da zai sa Amaar ya sake ɓacewa har abada!”
A cewar Madam Nablah!
A wannan lokacin, wasu bakaken aljanu suka fito daga cikin wutar, suka nutse cikin zuciyar ta. Hannunta ne suka ƙara kyarma, idonta sun koma fari. A wannan rana… Madam Nablah ta zama abin da ba za a iya ɗauka da wasa ba.
ƁANGAREN TASLEEM…
Tana ta hawaye, ta dafe ƙirji kamar zuciyarta na wani irin tsalle. A zuciyarta, tambayoyi na ci gaba da bubbuga kamar ƙaho,
“Me yake faruwa dani? Waye wanda na harba? Waye shi da zuciyata ke motsawa idan na ganshi? Me yasa hannunsa ke yi min shocking idan ya taɓa ni? Na kashe shi ne…? Ko yana raye?”
A take ta miƙe kamar an zaro ta, zuciyarta na harbawa da ƙarfin da ta kasa iya jurewa. Ta nufi ƙofar ɗakin da take, tana bin dogon hallway har ta sauko falon gidan da ƙafa.
Ƙafarta na taka tiles ɗin falon — hayaki ya tirniƙe idonta
“Inna lillahi...! Me ke faruwa?”
Falon ya cika da hayaƙi mai ƙamshi irin na tsafi — ba turare bane, ba hayaƙin gas bane — hayaƙin mugunta ne. Ba kowa a gidan. Nasreen da Asmeen suna can wajen Amaar suna kula da shi, Ita kaɗai ce.
Tana kokarin juyawa zata koma bedroom ɗinsu cikin gaggawa,
sai taji wata dariya mai firgitarwa kamar daga sama. Duhu ya fara lullube hasken rana kamar dare ya sauka. Idonta ya ɗauki duhu.
Kyaaaaah!!!
Kamar a mafarki, robot-robot guda biyar waɗanda Madam Nablah ta ce masu aiki ne suka bayyana daga duhu. ba na’ura ba ne — aljanu ne a cikin siffar robot.
Dukansu biyar ne suka fara rawa da dariya, suna motsa hannaye da ƙafafu, suna tashi sama kamar masu fikafikai.
“Ina zaki je, Tasleem? Ina zakiii...? Gaya mana... Gaya mana!!”
Idanunsu ne suka fara walƙiya da wuta kamar bulalai. Murya kamar daga ƙasa ta fito, mai amo da cike da mugunta.
Tasleem ta saki wani irin ihu — ihu na ruɗewa da tsoro. Sai ta juya da gudu, ta nufi stairs ɗin da ke kaiwa sama. Amma kafin ta taka mataki na huɗu — ƙafarta ta dagu sama!
Ta hau tashi kamar iska kafin jikin ta ya faɗo da karfi, Ta ji kamar an juyo mata da duniya, amma duk da haka ta fara gangarowa ƙasi kamar tabarma ce ƙasa ke ja da ita, aljanun na ta bin ta da dariya da murya mai firgita
“Ki dawooo... ki dawo ki ganshi... ki dawo ki ga wanda kika kashe…!”
Hayakin ya fara shigowa hancinta, jiki na ta rawa. A daidai lokacin, ƙarar wani abu ya daki glass, ƙofar ɗakin sama da ke a buɗe ta buge da ƙarfi.
Wani irin murya mai launin jinƙai ya fara bayyana a zuciyar Tasleem, ba daga wajen aljanun ba
“Tasleem… ke kika harbe ni. Amma zuciyarki ta san ni. Cikin ki ya gane ni. Duhu baya hana haske zama gaskiya.”
Cikin tashin hankali
tayi firgigit!
Tayi gigin mikewa, tana jan jikinta — tana kallon wuta da duhu da dariya na shigowa ko’ina.
Sannu a hankali, tana fara gane zuciyarta ba komai ke dukan ta da tsoro ba — ruhin Amaar ne ke kiranta.
Zuciyarta na bugawa kamar za ta fasa ƙirji. Tana kukan ban tsoro da na rudani, amma kuma murya mai sanyi da zurfin jinƙai na ci gaba da tashi cikin zuciyarta
“Na tsaya a cikin duhu shekaru ashirin… Amma ke kika zama Hasken Ruhi na…”