Sashe 52
Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read
Asmeen ta ɗago kanta daga kan kafadar Tasleem, tana kallon su Amaar da Shaprees, murya na rawa ta ce:
“Shaprees, ba wai bana sonka ba, amma gaskiyar magana shine bazan iya koma wa yankin ka ba in har Nasreen bata dawo gare mu ba, Ku tashi, mu fita neman ta! Bazan iya zama haka ba tare da sanin yanda take ba.....!”
Tasleem ta dafa kafaɗarta, tana hawaye ta ce:
“Nima na yarda... mu tashi mu fita nema. Idan Nasreen tana raye zamu same ta Idan kuma... idan kuma ba ta raye! toh na rantse da Allah... zan bi ta duk yanda ta je.....”
Su kaɗai suke ta surutan su cikin tashin hankali...
Suna cikin wannan halin sai wayar Amaar ya fara ringing....
An ƙiran wayan Amaar ne dake Soja ne ake sanar masa cewa anyi hatsarin mota, mota ta kama da wuta.
A ruɗe Amaar ya miƙe tsaye yana faɗin
"Innalillahi wa inna'ilaihi raju'un..."
Duk miƙewa suka yi suna tambayar sa meya faru..
Tasleem da Asmeen kuwa rungumar juna suka yi suna kuka jin Amaar ya yi wannan addu'ar,
Amaar ya ce
"Anyi hatsarin mota zan je na dubo yanzu domin ba'a sanar mun motar waye ba..."
Abeesh da Shapreen miƙe wa suka yi zasu tafi tare,. Tasleem ta ce:
zata bisu, Amaar ya ce mata
ta zauna a gida suma zasu je ne su tabbatar,.
Itama Asmeen cewa tayi Nima zanje, Shapreen ya ce
"Insha Allahu ba Nasreen bace..."
Abeesh cikin tashin hankali da damuwa ya darara musu tsawa yana faɗin:
"Wai meyasa kuke ja mata bala'i ne? Babu abinda ya faru da ita, matata tana nan da ranta, sharrin zuciya ne ke damun ku.... kuma zan nemo ta a duk inda ta shiga na rantse, kada ku sake ja mata mutuwa....."
Tasleem kuka take sosai tana faɗin
"Wallahi saina je, hankali na bazai taɓa kwanciya ba in Banga wanda yayi hatsarin ba...."
Daƙer Abul ya rarrashe su suka zauna a gida, hankalin su a tashe.....
Amaar, Shapreen da Abeesh sun fito da sauri daga gidan, motar Amaar duk suka shiga gaba ɗaya...
Shuru ya mamaye falon bayan sun bar gidan. Sai kukan Asmeen da Tasleem ne kawai ke karaɗe falon, suna rungume da juna, zuciyarsu na tafasa da fargaba...
Abul yana zaune a kujerar gefen falo, hannu a bisa habarsa yana tunanin abinda yake faruwa. Ko shi kansa bai da tabbacin halin da Nasreen take ciki.
Tasleem ta ɗaga kai tana kallon shi da hawaye, ta ce cikin karayar zuciyar:
"Abul... zuciyata na wani irin bugawa kamar an yayyafa mata wuta... meyasa nake jin kamar mun rasa Nasreen?"
Abul ya ce cikin wata irin murya da ta cika da damuwa:
"Ki zamo mai tawakkali Tasleem... dukkan abinda zai faru yana cikin rubutun Ubangiji. Amma in Allah ya yarda, ba Nasreen bace."
Asmeen cikin kuka da ruɗani ta ce:
"Allah ya sa...."
A can gefe kuwa, Catrina ce ta leƙo daga ɗakin ta cikin sirri, ta dube su da idanu masu cike da mugunta da ƙeta. Sai murmushi ta ke ta saki, tana furta cikin zuciyarta:
“Nasreen, kin bar kofar zuciyar Abeesh a buɗe... yanzu zan cika burina, ko da kuwa da wutar lahira ce..…”
Sai ta koma ɗakin nata, tana tunanin yadda zata tabbatar da cewa wannan tashin hankali zai ƙara ruɗa su gaba ɗaya — domin ta ƙudiri aniyar mallakar zuciyar Abeesh da cikakken ikon gidan.
Tasleem da Asmeen addu'a kawai suke suna fatan Allah yasa ba Nasreen ɗin su za'a tarar ba...
Ba su dena kuka ba. Suna jiran kiran waya ko dawowar su Amaar da labarin meye gaskiya akan wanda yayi hatsari.
Sai Asmeen ta riƙe hannun Tasleem tana faɗin:
“Ko me za a faɗa mana... zamu fuskanta tare. Nasreen ƴar uwar mu ce wanda muke da alaka ta jini, da rai, da ruhi.....”
Tasleem ta share hawayenta sannan ta ce cikin ɗaga murya:
"Idan da gaske ne wannan hatsarin... Wallahi sai na bin ciko ta yanda akayi wannan hatsarin ya wakana, in har Allah ne ya aiko bisa tsautsayi, to tabbas wacce tayi sanadiyar barin ta gidan wallahi saita gane kuran ta....."
*NEXT NEXT NEXT.....*
New Book 2025.
*💋HASKEN RUHI💋*
(Spiritual Light)
A Fictional Story✍️
Writing and Organizing
Asma'u Muhammad Auwal
Which is best known as
*Asmeetah writer*
*WhatsApp 09065443871*
💪 *JAJIRTATTU WRITER'S ASSOCIATION*💪 ✍️
*(J.W.A)*
_Rubutu baiwa ce daga Allah, jajirtattu ne kawai kan iya amfani da wannan ƙasaitacciyar baiwa su sauya tunanin al'umma cikin sauƙi_.✏️
49 to 50
TASHIN HANKALI A WURIN HATSARI
Wurin hatsarin ya cika da tarin jama’a da ‘yan sanda. Ana kulle hanya. Ana nuna babbar motar trailer ɗin da ta durkusar da wata mota rami, sai hayaki da ƙauri ke tashi. Amaar ganin motar yasa ya buga birki da ƙarfi yana faɗin:
“Innalillahi wa inna'ilaihi raju'un, na san wannan motar! Motar Nasreen ce!”
Kafin kowa ya yi wani yunkuri, Abeesh ya fice daga cikin motar da gudu, yana ƙwala kira:
“Nasreeeeeen!! Dan Allah karki ce kin mutu! Nasreen!!”
Idanunsa suka sauƙa akan ragowar motar da ta kife a jikin bishiya gaba ɗaya ta ƙone, sai wasu guntayen rigar Nasreen da aka hango kusa da ƙofar motar, sun ƙone rabin su.
Cikin dukan zuciya, Abeesh ya yanki jiki ya faɗi a ƙasa sumamme!
“Abeesh!!”
Amaar ne ya faɗa da karfi tare da ruga da gudu kansa.
Ya ɗago kan dan uwansa yana girgiza shi cikin hawaye, “Abeesh ka tashi! Ka tashi! Allah ya kiyaye Nasreen tana raye...!”
Shapreen yana tsaye cikin firgici yana ambaton addu'o’i. Cikin damuwa ya matso kusa, yana girgiza kai, ya ce:
“Wannan ba hatsari bane kawai… akwai aljani cikin wannan lamarin.”
Ƴan sanda da ma’aikatan agajin gaggawa sun zo da gaggawa suka fara aikin ceto. Aka dauke Abeesh cikin mota domin ya suma sosai, yayin da wasu suka ce:
“Ba mu ga jikin mutumin ciki ba… akwai yiwuwar ta ƙone kurmus.”
Amaar hawa motarsa ya yi cikin ruɗani domin komawa gida, domin shima zai iya faɗuwa idan ya cigaba da tsayuwa a wurin, shi kuwa Shaprees tare suka kai Abeesh hospital,
Amaar a cikin zuciyarsa yana cewa:
“Yanzu taya zan sanar wa Tasleem da Asmeen?Wannan al’amarin ya fi ƙarfin mutum...”
---
A BANGAREN GIDA
Tasleem ta ji wani irin raɗa a zuciyarta, kwatsam ta miƙe daga ƙasa, ta fashe da kuka mai ƙarfi tare da faɗin
“Wayyo Allah! Wani abu ya faru da Nasreen! Na rantse da Allah na ji a jiki na! Wani abu ya faru!”
Asmeen ta riƙo hannunta tana girgiza kai cikin hawaye ta ce
“Bazan yarda ba… har sai na ga jikin ta da idona…”
---
A ƊAKIN CATRINA
Catrina na zaune a gaban madubi tana kallon ruwan hoda mai motsi da ke nuna tasirin hatsarin. Ta saki wani shu’umin murmushi tana faɗin:
“Wannan itace rana ta farko. Na raba Nasreen da Abeesh, yanzu sai na mallake shi har da zuciyar sa gaba ɗaya…”
Amaar ne ya shigo gidan cikin fushi, idanuwansa sun ƙumbura da hawaye,
Bayan shigar sa tsayawa ya yi a tsakiyar falo yana kallon su Tasleem da Asmeen waɗanda suke zaune suna kuka, zuciyarsu cike da firgici da damuwa.
Tasleem ganin Amaar yasa ta miƙe da sauri ta nufe shi tana faɗin
“Ya Amaar, me ya faru?! Ka ganta?! Nasreen tana lafiya?!”
Asmeen ma ta miƙe ta zo da sauri, ta ce:
“Dan Allah ka faɗa mana gaskiya, kar ka ɓoye komai…”
Amaar bai ce uffan ba. Sai da ya shafe sumar kansa, ya ɗan ja numfashi sannan ya girgiza kai cikin raunanniayar murya ya ce
“Motar ta ce ta fāɗa rami… motar ta ƙone…”
Asmeen da Tasleem suka dafe ƙirji a tare suka kurma ihu suna faɗin
> “Innalillahi wa inna'ilaihi raju'un!!”
Asmeen durƙusawa ƙasa tayi ta kama kai tana kururuwar kuka, Tasleem kuwa ta dafe bango tana jijjiga kai cikin tsananin firgici da hajijiyan da yake shirin kayar da ita tana faɗin
“Kana so kace ta mutu?!”
Tasleem ta tambaya da rawar murya.
Amaar ya ce:
“Ba mu ga gangar jikin ta ba... amma... motar ta ƙone sosai. Abeesh shima ya suma a wurin. An garzaya da shi asibiti.”
Cikin kankanin lokaci Abul ya fito daga ɗaki, yana jin hayaniya. Ya tsaya a bakin falo yana kallon kowa cikin tsananin mamaki da damuwa ya ce:
“Meye wannan ihun? Me ya faru da Nasreen?”
Amaar ya je ya durƙusa gaban mahaifinsu:
“Abul… wata babbar mota ce ta bugi motar Nasreen, ta kife tare da ƙone wa. Ba mu ga jikinta ba. Amma…”
Abul ya ɗaga hannunsa sama yana faɗin:
“Inna lillahi wa inna ilaihir raji’un! Nasreen…?”
Zuciyar Abul ne ta shiga bugu da ƙarfi. Ya jingina da bango yana huci. Kowa ya ruɗe. Ana kuka.
Sai kwatsam Catrina ta fito daga ɗakinta da lumsassun idanu, a fuska kamar bata san me ake ciki ba. Ta tsaya a ƙofar falo tana kallon su gaba ɗaya ta ce:
“Lafiya? Me ake kuka akai?”
Tasleem ta juyo cikin fushi mai cike da hawayen bakin ciki ta ce:
“Lafiya?! Ke! Kin yi nasara! Kin raba mu da Nasreen ko?! Ashe burinki kenan, to burin nakin ya cika?!”
Catrina ta ɗan zaro ido, ta soma wani murmushin ƙarfin hali ta ce:
“Ni kuma? Me nayi?”
Asmeen ta nufo ta cikin tsananin fushi, ta nuna mata yatsa tana faɗin:
“Karki ɗauke mu mahaukata kamar ki. Mun san ke kika jawo wannan! Wani abu ke faruwa kuma ke kika haddasa shi, inda baki shiga tsakanin masoya ba da duk hakan bata faru ba, ta silar ki ƴar uwata ta kai kanta ga hallaka....!”
Catrina ta kalle su duka, sai ta juyo ta dubi Abul da Amaar, ta ce:
“Wannan wautar ya isa haka. Kuna kuka ne akan wata wacce ta yanke shawarar barin mijinta ba tare da jin shawara ba?”
Amaar ya ɗan matso kusa da ita, cikin murya mai sanyi da kuma ƙarfi yana cewa:
“Catrina… ya isa haka. Kin daɗe kina wasa da zuciyoyin mutane. Kinyi abubuwan da suka gaza fassara. Idan har akwai adalci a doron ƙasa, to Allah zai tona miki asiri.”
Catrina shiru tayi idonta ya fara sauya launi na ɗan lokaci – launin shuɗi mai duhu – amma sai ta yi saurin lumshe da idon...
Sai kwatsam Abul ya dafa bango, yana faɗin:
“Zan faɗa muku gaskiya… Wacece Catrina… kuma me take shiryawa...”
“Shaprees, ba wai bana sonka ba, amma gaskiyar magana shine bazan iya koma wa yankin ka ba in har Nasreen bata dawo gare mu ba, Ku tashi, mu fita neman ta! Bazan iya zama haka ba tare da sanin yanda take ba.....!”
Tasleem ta dafa kafaɗarta, tana hawaye ta ce:
“Nima na yarda... mu tashi mu fita nema. Idan Nasreen tana raye zamu same ta Idan kuma... idan kuma ba ta raye! toh na rantse da Allah... zan bi ta duk yanda ta je.....”
Su kaɗai suke ta surutan su cikin tashin hankali...
Suna cikin wannan halin sai wayar Amaar ya fara ringing....
An ƙiran wayan Amaar ne dake Soja ne ake sanar masa cewa anyi hatsarin mota, mota ta kama da wuta.
A ruɗe Amaar ya miƙe tsaye yana faɗin
"Innalillahi wa inna'ilaihi raju'un..."
Duk miƙewa suka yi suna tambayar sa meya faru..
Tasleem da Asmeen kuwa rungumar juna suka yi suna kuka jin Amaar ya yi wannan addu'ar,
Amaar ya ce
"Anyi hatsarin mota zan je na dubo yanzu domin ba'a sanar mun motar waye ba..."
Abeesh da Shapreen miƙe wa suka yi zasu tafi tare,. Tasleem ta ce:
zata bisu, Amaar ya ce mata
ta zauna a gida suma zasu je ne su tabbatar,.
Itama Asmeen cewa tayi Nima zanje, Shapreen ya ce
"Insha Allahu ba Nasreen bace..."
Abeesh cikin tashin hankali da damuwa ya darara musu tsawa yana faɗin:
"Wai meyasa kuke ja mata bala'i ne? Babu abinda ya faru da ita, matata tana nan da ranta, sharrin zuciya ne ke damun ku.... kuma zan nemo ta a duk inda ta shiga na rantse, kada ku sake ja mata mutuwa....."
Tasleem kuka take sosai tana faɗin
"Wallahi saina je, hankali na bazai taɓa kwanciya ba in Banga wanda yayi hatsarin ba...."
Daƙer Abul ya rarrashe su suka zauna a gida, hankalin su a tashe.....
Amaar, Shapreen da Abeesh sun fito da sauri daga gidan, motar Amaar duk suka shiga gaba ɗaya...
Shuru ya mamaye falon bayan sun bar gidan. Sai kukan Asmeen da Tasleem ne kawai ke karaɗe falon, suna rungume da juna, zuciyarsu na tafasa da fargaba...
Abul yana zaune a kujerar gefen falo, hannu a bisa habarsa yana tunanin abinda yake faruwa. Ko shi kansa bai da tabbacin halin da Nasreen take ciki.
Tasleem ta ɗaga kai tana kallon shi da hawaye, ta ce cikin karayar zuciyar:
"Abul... zuciyata na wani irin bugawa kamar an yayyafa mata wuta... meyasa nake jin kamar mun rasa Nasreen?"
Abul ya ce cikin wata irin murya da ta cika da damuwa:
"Ki zamo mai tawakkali Tasleem... dukkan abinda zai faru yana cikin rubutun Ubangiji. Amma in Allah ya yarda, ba Nasreen bace."
Asmeen cikin kuka da ruɗani ta ce:
"Allah ya sa...."
A can gefe kuwa, Catrina ce ta leƙo daga ɗakin ta cikin sirri, ta dube su da idanu masu cike da mugunta da ƙeta. Sai murmushi ta ke ta saki, tana furta cikin zuciyarta:
“Nasreen, kin bar kofar zuciyar Abeesh a buɗe... yanzu zan cika burina, ko da kuwa da wutar lahira ce..…”
Sai ta koma ɗakin nata, tana tunanin yadda zata tabbatar da cewa wannan tashin hankali zai ƙara ruɗa su gaba ɗaya — domin ta ƙudiri aniyar mallakar zuciyar Abeesh da cikakken ikon gidan.
Tasleem da Asmeen addu'a kawai suke suna fatan Allah yasa ba Nasreen ɗin su za'a tarar ba...
Ba su dena kuka ba. Suna jiran kiran waya ko dawowar su Amaar da labarin meye gaskiya akan wanda yayi hatsari.
Sai Asmeen ta riƙe hannun Tasleem tana faɗin:
“Ko me za a faɗa mana... zamu fuskanta tare. Nasreen ƴar uwar mu ce wanda muke da alaka ta jini, da rai, da ruhi.....”
Tasleem ta share hawayenta sannan ta ce cikin ɗaga murya:
"Idan da gaske ne wannan hatsarin... Wallahi sai na bin ciko ta yanda akayi wannan hatsarin ya wakana, in har Allah ne ya aiko bisa tsautsayi, to tabbas wacce tayi sanadiyar barin ta gidan wallahi saita gane kuran ta....."
*NEXT NEXT NEXT.....*
New Book 2025.
*💋HASKEN RUHI💋*
(Spiritual Light)
A Fictional Story✍️
Writing and Organizing
Asma'u Muhammad Auwal
Which is best known as
*Asmeetah writer*
*WhatsApp 09065443871*
💪 *JAJIRTATTU WRITER'S ASSOCIATION*💪 ✍️
*(J.W.A)*
_Rubutu baiwa ce daga Allah, jajirtattu ne kawai kan iya amfani da wannan ƙasaitacciyar baiwa su sauya tunanin al'umma cikin sauƙi_.✏️
49 to 50
TASHIN HANKALI A WURIN HATSARI
Wurin hatsarin ya cika da tarin jama’a da ‘yan sanda. Ana kulle hanya. Ana nuna babbar motar trailer ɗin da ta durkusar da wata mota rami, sai hayaki da ƙauri ke tashi. Amaar ganin motar yasa ya buga birki da ƙarfi yana faɗin:
“Innalillahi wa inna'ilaihi raju'un, na san wannan motar! Motar Nasreen ce!”
Kafin kowa ya yi wani yunkuri, Abeesh ya fice daga cikin motar da gudu, yana ƙwala kira:
“Nasreeeeeen!! Dan Allah karki ce kin mutu! Nasreen!!”
Idanunsa suka sauƙa akan ragowar motar da ta kife a jikin bishiya gaba ɗaya ta ƙone, sai wasu guntayen rigar Nasreen da aka hango kusa da ƙofar motar, sun ƙone rabin su.
Cikin dukan zuciya, Abeesh ya yanki jiki ya faɗi a ƙasa sumamme!
“Abeesh!!”
Amaar ne ya faɗa da karfi tare da ruga da gudu kansa.
Ya ɗago kan dan uwansa yana girgiza shi cikin hawaye, “Abeesh ka tashi! Ka tashi! Allah ya kiyaye Nasreen tana raye...!”
Shapreen yana tsaye cikin firgici yana ambaton addu'o’i. Cikin damuwa ya matso kusa, yana girgiza kai, ya ce:
“Wannan ba hatsari bane kawai… akwai aljani cikin wannan lamarin.”
Ƴan sanda da ma’aikatan agajin gaggawa sun zo da gaggawa suka fara aikin ceto. Aka dauke Abeesh cikin mota domin ya suma sosai, yayin da wasu suka ce:
“Ba mu ga jikin mutumin ciki ba… akwai yiwuwar ta ƙone kurmus.”
Amaar hawa motarsa ya yi cikin ruɗani domin komawa gida, domin shima zai iya faɗuwa idan ya cigaba da tsayuwa a wurin, shi kuwa Shaprees tare suka kai Abeesh hospital,
Amaar a cikin zuciyarsa yana cewa:
“Yanzu taya zan sanar wa Tasleem da Asmeen?Wannan al’amarin ya fi ƙarfin mutum...”
---
A BANGAREN GIDA
Tasleem ta ji wani irin raɗa a zuciyarta, kwatsam ta miƙe daga ƙasa, ta fashe da kuka mai ƙarfi tare da faɗin
“Wayyo Allah! Wani abu ya faru da Nasreen! Na rantse da Allah na ji a jiki na! Wani abu ya faru!”
Asmeen ta riƙo hannunta tana girgiza kai cikin hawaye ta ce
“Bazan yarda ba… har sai na ga jikin ta da idona…”
---
A ƊAKIN CATRINA
Catrina na zaune a gaban madubi tana kallon ruwan hoda mai motsi da ke nuna tasirin hatsarin. Ta saki wani shu’umin murmushi tana faɗin:
“Wannan itace rana ta farko. Na raba Nasreen da Abeesh, yanzu sai na mallake shi har da zuciyar sa gaba ɗaya…”
Amaar ne ya shigo gidan cikin fushi, idanuwansa sun ƙumbura da hawaye,
Bayan shigar sa tsayawa ya yi a tsakiyar falo yana kallon su Tasleem da Asmeen waɗanda suke zaune suna kuka, zuciyarsu cike da firgici da damuwa.
Tasleem ganin Amaar yasa ta miƙe da sauri ta nufe shi tana faɗin
“Ya Amaar, me ya faru?! Ka ganta?! Nasreen tana lafiya?!”
Asmeen ma ta miƙe ta zo da sauri, ta ce:
“Dan Allah ka faɗa mana gaskiya, kar ka ɓoye komai…”
Amaar bai ce uffan ba. Sai da ya shafe sumar kansa, ya ɗan ja numfashi sannan ya girgiza kai cikin raunanniayar murya ya ce
“Motar ta ce ta fāɗa rami… motar ta ƙone…”
Asmeen da Tasleem suka dafe ƙirji a tare suka kurma ihu suna faɗin
> “Innalillahi wa inna'ilaihi raju'un!!”
Asmeen durƙusawa ƙasa tayi ta kama kai tana kururuwar kuka, Tasleem kuwa ta dafe bango tana jijjiga kai cikin tsananin firgici da hajijiyan da yake shirin kayar da ita tana faɗin
“Kana so kace ta mutu?!”
Tasleem ta tambaya da rawar murya.
Amaar ya ce:
“Ba mu ga gangar jikin ta ba... amma... motar ta ƙone sosai. Abeesh shima ya suma a wurin. An garzaya da shi asibiti.”
Cikin kankanin lokaci Abul ya fito daga ɗaki, yana jin hayaniya. Ya tsaya a bakin falo yana kallon kowa cikin tsananin mamaki da damuwa ya ce:
“Meye wannan ihun? Me ya faru da Nasreen?”
Amaar ya je ya durƙusa gaban mahaifinsu:
“Abul… wata babbar mota ce ta bugi motar Nasreen, ta kife tare da ƙone wa. Ba mu ga jikinta ba. Amma…”
Abul ya ɗaga hannunsa sama yana faɗin:
“Inna lillahi wa inna ilaihir raji’un! Nasreen…?”
Zuciyar Abul ne ta shiga bugu da ƙarfi. Ya jingina da bango yana huci. Kowa ya ruɗe. Ana kuka.
Sai kwatsam Catrina ta fito daga ɗakinta da lumsassun idanu, a fuska kamar bata san me ake ciki ba. Ta tsaya a ƙofar falo tana kallon su gaba ɗaya ta ce:
“Lafiya? Me ake kuka akai?”
Tasleem ta juyo cikin fushi mai cike da hawayen bakin ciki ta ce:
“Lafiya?! Ke! Kin yi nasara! Kin raba mu da Nasreen ko?! Ashe burinki kenan, to burin nakin ya cika?!”
Catrina ta ɗan zaro ido, ta soma wani murmushin ƙarfin hali ta ce:
“Ni kuma? Me nayi?”
Asmeen ta nufo ta cikin tsananin fushi, ta nuna mata yatsa tana faɗin:
“Karki ɗauke mu mahaukata kamar ki. Mun san ke kika jawo wannan! Wani abu ke faruwa kuma ke kika haddasa shi, inda baki shiga tsakanin masoya ba da duk hakan bata faru ba, ta silar ki ƴar uwata ta kai kanta ga hallaka....!”
Catrina ta kalle su duka, sai ta juyo ta dubi Abul da Amaar, ta ce:
“Wannan wautar ya isa haka. Kuna kuka ne akan wata wacce ta yanke shawarar barin mijinta ba tare da jin shawara ba?”
Amaar ya ɗan matso kusa da ita, cikin murya mai sanyi da kuma ƙarfi yana cewa:
“Catrina… ya isa haka. Kin daɗe kina wasa da zuciyoyin mutane. Kinyi abubuwan da suka gaza fassara. Idan har akwai adalci a doron ƙasa, to Allah zai tona miki asiri.”
Catrina shiru tayi idonta ya fara sauya launi na ɗan lokaci – launin shuɗi mai duhu – amma sai ta yi saurin lumshe da idon...
Sai kwatsam Abul ya dafa bango, yana faɗin:
“Zan faɗa muku gaskiya… Wacece Catrina… kuma me take shiryawa...”