Sashe 57
Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read
“Kada ku zo ku ɗauke shi. Ku bar ni in gyara kuskurena. Ku bar ni in nuna masa cewa zuciya na iya tuba, koman zurfin duhu.”
Ta sunkuyar da kanta bisa ƙirjin Abeesh, ta cigaba da fadin:
“Idan har zaka tashi, ko da zaka ce bani da amfani a gareka, zan karɓa. Ko da zaka watsa ni da kalmomin ƙiyayya, zan saurara. Amma kayi min alfarma... ka tashi. Dan Allah, ka tashi…”
Da wannan kalmomi, hawaye suka zubo daga idon Abeesh — a hankali, ya buɗe idonsa...
Sai ya ce cikin murya ƙasa-ƙasa
“Ke ce...?”
Catrina ta girgiza kai cikin hawaye, tana murmushi mai raɗaɗi ta ce:
“Ni ce... kuma ban cancanci amsarka ba.”
Madam Nablah tana tsaye a saman wani dutse mai kaifi a cikin tsaunin da aka ɓoye Abeesh. Gashinta yana motsi kamar harshen wuta, idanunta kuwa suna lumshewa a hankali. Amma zuciyarta na girgiza ganin Catrina ta tsugunna jikin Abeesh da hawaye, tana tunanin taya Aljana zata kamu da ƙaunar bil adam na tsanani....
Ta furta da siririyar murya mai cike da iko da izzah:
“Catrina… Catrina… Ba ki zama ni ba, kuma bazaki taɓa zama kamar ni ba....Amma ki sani cewa ke duhu ce, kuma kina kokarin dauƙo haske? Da Soyayya? Lallai… kina kuskure, yarinya.”
Catrina ta ɗago idonta, jini na zuba daga hancinta da idanuwanta Tana kallon mahaifiyar ruhi da girmamawa da tsoro ta ce:
“Na rasa meye gaskiya… amma yanzu na san me nake so. Ba ku bane. Ba cutarwa ba. Na san cewa zuciya zata iya rayuwa da ƙauna.”
Madam Nablah ta tintsire da dariya mai cike da haushi, tana sauƙowa ƙasa daga kan tsauni cikin hayaƙi, ƙasa na ƙonewa da wuta a inda ƙafarta ke taka wa. Lokacin da ta tsaya gaban Catrina, ta ɗaga hannunta, wata wuƙa mai kamar an harhaɗa ta da wuta da jinin halittu ta bayyana.
Ta furta da murya mai ƙarfi:
“Ga zaɓi: ko ki tafi ki ɗauko Abul, mahaifin Abeesh da Amaar ko kuma... ki kashe Abeesh da kanki.”
Zuciyar Catrina ta tsaya. Kamar an fesa ruwan sanyi a jikinta. Sai ta girgiza kai a hankali ta ce:
“Kada ki jarraba ni da hakan. Bazan iya kashe shi ba, wallahi bazan iya ba... koda kuwa duhu zai ƙona ni, koda kuwa kin cire ni daga hallita ne bazan iya kashe shi ba.”
Madam Nablah ta ɗan lumshe ido. A fili ta nuna bacin rai, amma a zuciyarta baza ta taba bari a cutar da Abeesh ba balle ta sa a kashe shi, barazana ne kawai....
Domin Madam Nablah... tana son Abeesh.
Jin sa take kamar ita ta haife shi, duk da yana da ɗabi’a mai kyau, Ƙwazo. Tausayi. Gaskiya. Kuma hakan ya sa ta tsani wannan halin, amma tana ƙaunarsa....
Cikin barazana take faɗin:
“Idan bazaki kashe shi ba, ki tabbatar kin kawo min Abul. Idan ba haka ba... ke da shi zaku hallaka tare.”
Catrina ta juyo, tana kallon Abeesh, tana shafa goshinsa da yatsanta, wanda a halin yanzu baya cikin hankalinsa, haka yake binsu da kallo ba tare da yasan abinda suke faɗi ba..... Zuciyar sa Nasreen kawai take ƙira.
Catrina ta ce:
“Zan kawo miki Abul... Amma idan na dawo, kar ki kuskura ki taɓa shi. Na rantse da wutar da kika raina ni da ita, zan juyar da ita akanki idan kika ƙetare haddi.”
Madam Nablah ta bace da harshen wuta ba tare da ta furta komai ba...
A nan ta bar Abeesh bata ɗauke shi ba, ta bar shi, saboda wani abu a ranta . Ba zata taɓa iya kashe shi ba…
Catrina
Ta kalli hanyar sama, ƙarfin zuciyarta yana ƙaruwa, duk da hawaye na gangarowa ta ce:
“Wannan ba faɗa ce ta duhu kawai ba... Yanzu zuciyata tana ƙoƙarin ƙin kowane mungun aiki. Amma zan kare wanda nake so, koda kuwa rayuwata ce fansa.”
Sai ta ɓace cikin iska… domin taje ɗauko Abul......
*💋HASKEN RUHI💋*
*🫀THE LIGHT OF THE SOUL🫀*
It conveys a deep and spiritual meaning referring to the inner light, truth, or purity within a person.
*WhatsApp 09065443871*
*🌹 ASMEETAH WRITER 🌹*
*BOOK TWO__________PAID_____₦300*
Page 3 to 4
Bayan fafatawar haske da duhu, Tasleem bata koma gida ba.
Madam Nablah, cikin wayo da zurfin mugunta, ta hango cewa Tasleem ce kaɗai za ta iya rushe komai da ta gina tsawon shekaru na tsafi da jini, Don haka ta ɗauke ta
Ta ɓoye Tasleem a wani wurin da haske baya iya haska wa, cikin kogin tsafi mai rai, wanda ruwansa ba ruwa bane kawai, tsantsar sinadarin ruhi da sirrin duhu ne ke gudana ciki. A ƙasan kogin akwai wani ɗaki da ruwa baya shiga cikinsa amma kogi ne ke kewaye shi.
Tasleem tana zaune cikin wannan ɗakin, Jikinta a sanyaye,
gadon da take kwance akai ba a cikin ruwa yake ba, amma ko'ina a zagaye da ruwan kogi, wanda kifayen tsafi ke zagayawa cikin iko...
Kowane kifi yana da launin ido daban wasu ja, wasu kore, wasu ruwan duhu.
Suna kallon ta kamar suna tsaron sirrin wani babban sihiri.
A wani lokaci, Tasleem takan sauƙe numfashi tana kallo sararin ruwan da ya rufe ɗakin daga sama, tana maganar zuci:
“Mommy... kin tsorata da haske na. Amma kin manta haske baya buƙatar daƙi mai duhu. Idan zuciya ce haske, zai iya gutsura duhu duk inda aka kulle shi.”
🏚️
Amaar ya shiga firgici na rashin Tasleem, ba yanda mai shiga nemanta ba amma ko ƙyallen ta ya rasa, gaba ɗaya bashida natsuwa.
Ya rasa Nasreen, ya rasa Abeesh. Kuma yanzu Tasleem ma ta ɓace.
Duhu kamar ya sake lullube shi. Amma zuciyar sa ta ƙi amincewa da asarar Tasleem.
Yana jin kamar zata dawo, amma yana jin tamkar an tsare ta a wani wuri...
Kullum yana tare da Abul wanda har yanzu ba ya iya magana sosai, amma idanunsa suna nuna damuwa da wata babbar matsala da ke maƙale a kansa,
Amaar yana riƙe da hannun Abul cikin damuwa a daren yau, yana furta a hankali:
“Abul, ba zan bari su cutar da mu ba. Na san akwai sirri, akwai tsafi, akwai zalunci amma akwai gaskiya. Kuma gaskiyar zata fito, koda kuwa ta fito daga cikin kogi.”
Ya lumshe ido, hawaye na zubo wa...
🌊 TSALEEM A KOGIN TSARIN RUHI
Duhu da sanyi da shiru su ne abokan Tasleem a cikin ɗakin ƙasa da ruwa, inda kifayen tsafi ke shawagi a zagaye da ita. Kowane motsi na su yana da ma'ana, kamar wasu wakilan wani sarki ne da ke jarrabar zuciyarta.
Tasleem na zaune akan gadon da ruwa baya taɓa jikinsa daga ɗakin baya ratsa wa, amma ƙamshin ruwa yana lullube ta, tamkar ana so a rage mata ƙarfi cikin salo, Idanunta sun canza launin baƙi da ɗigon haske a tsakiya...
Ta taɓa ƙirjinta, tana jin zuciyarta na bugawa da gaggawa.
Ta ce:
“Wannan ba ƙarshe ba ne…” ta furta cikin sassanyar murya ta kuma cewa
“Haske baya mutuwa...”
★★★★★
Amaar ba ya barin Abul shi kaɗai ba. Tunda ya fara fahimtar cewa Abul na da wata matsala ta ruhaniya, baya iya bacci ba tare da ya gan shi ba.
Catrina kuwa — tana lura da hakan. Kullum tana leƙen inda suke, tana tunanin lokacin da zata shigo ta ɗauki Abul kamar yadda Madam Nablah ta umurta. Amma kullum Amaar yana tsaye kusa da shi, wani lokaci har ya zauna ƙasa yana karanta masa addu’a ko kuma yana furta wa kansa:
“Abul ka riƙe zuciyar ka. Ni da kai za mu bayyana komai. Tasleem za ta dawo. Gaskiya zata fito…”
Bayan duhu ya shiga, babu motsin kowa, Asmeen da Shapreen na part ɗin su, iya Abul da Amaar ne kawai a wannan part ɗin,
Catrina ce ta doso wajen cikin dare — sanye da mayafin duhu, ido kamar wuta. Amma tana iso kusa, sai ta tsaya daga nesa, tana hangowa daga cikin inuwa. Amaar yana zaune ne a gaban Abul yana duba fuskar sa cikin kulawa da alama suna wata magana ne...
Catrina ta dafe bango, ta kalli yatsun hannunta da suka fara rawar jiki. Zuciyarta ta ambaci sunan Abeesh har yanzu tana jin son sa yana ci mata rai.
A zuciyarta ta furta:
“Madam Nablah ba za ta fahimta ba… Ni ba zan iya cutar da Abul ba. Kuma bazan iya ɗauke shi a gaban Amaar ba.”
Ta juya a hankali tana jin kamar idan bata cika umarnin Nablah ba, zata fuskanci fushin da bata taɓa gani ba.
🔥
Madam Nablah tana kallon Catrina daga cikin madubin ta na tsafi tana jin ranta na tafasa, tayi magana cikin masifa tana faɗin:
“Wanda yaƙi aiwatar da umarni... ya zaɓi hallaka kansa da hannunsa.”
Sai ta ɗaga hannu wata ƙaramar ƙwarya ta bayyana a gabanta, tana tafasa jini ta ce:
“Tasleem tana nan a kulle babu yanda zata dakatar Amma duk da haka Catrina ta kasa…”
Ta dakata. Idonta ya canza launi — daga ja zuwa baƙi kirin ta kuma faɗin:
“…zanyi amfani da mafarki na ƙarshe: tsafi mai ɗauke da hawaye. Kuma zan iya yin abinda kowa zai bar duniya.”
★★★★★
Tasleem wacce take cikin ƙalubale kullum tana tsammanin ceto amma babu wanda yazo yanda take hatta Madam Nablah tinda ta ajiye ta bata ƙara sauraronta ba, tayi kukan har ta gaji, ga wurin da take ikon ta baya aiki, amma wurin da take babu abun cutar wa, tsararren ɗaki ne wanda komai da komai akwai shi, duk abinda ake buƙata akwai, daga ɗaki tana hango ruwan da yake zagaye da ɗakin da kifaye masu gadinta na sihiri...
Ruwa ne ke kewaye da ita, ruwan da ba kowa zai iya hango ƙasarsa ba, balle ya fahimci a cikinsa akwai ɗaki mai rufin sirri. Tasleem tana zaune akan gadon alhurma mai hasken milk, cike da ƙamshi mai ɗaukar hankali, amma zuciyarta na cike da fargaba da duhu.
Idanunta sun kusan rikicewa saboda tsawon lokacin da ta ɗauka bata ga hasken rana ba. Amma hasken da ke fitowa daga jikinta ba ya mutuwa. A kowace rana, kifaye masu ban mamaki suna zagaya wajen ɗakin suna gadinta.
Sai dai a yau, wani nauyi na daban ya sauƙa a kirjinta. Ta furta cikin karamin murya:
“Ina ku ke! Ina ku ke Amaar! Nasreen!! Abul...!!!”
Zuciyarta na harbawa, ta tsare ruwan da ke zagaye da ita, tana jin wata murya a wajen ruwan ana furta:
Ta sunkuyar da kanta bisa ƙirjin Abeesh, ta cigaba da fadin:
“Idan har zaka tashi, ko da zaka ce bani da amfani a gareka, zan karɓa. Ko da zaka watsa ni da kalmomin ƙiyayya, zan saurara. Amma kayi min alfarma... ka tashi. Dan Allah, ka tashi…”
Da wannan kalmomi, hawaye suka zubo daga idon Abeesh — a hankali, ya buɗe idonsa...
Sai ya ce cikin murya ƙasa-ƙasa
“Ke ce...?”
Catrina ta girgiza kai cikin hawaye, tana murmushi mai raɗaɗi ta ce:
“Ni ce... kuma ban cancanci amsarka ba.”
Madam Nablah tana tsaye a saman wani dutse mai kaifi a cikin tsaunin da aka ɓoye Abeesh. Gashinta yana motsi kamar harshen wuta, idanunta kuwa suna lumshewa a hankali. Amma zuciyarta na girgiza ganin Catrina ta tsugunna jikin Abeesh da hawaye, tana tunanin taya Aljana zata kamu da ƙaunar bil adam na tsanani....
Ta furta da siririyar murya mai cike da iko da izzah:
“Catrina… Catrina… Ba ki zama ni ba, kuma bazaki taɓa zama kamar ni ba....Amma ki sani cewa ke duhu ce, kuma kina kokarin dauƙo haske? Da Soyayya? Lallai… kina kuskure, yarinya.”
Catrina ta ɗago idonta, jini na zuba daga hancinta da idanuwanta Tana kallon mahaifiyar ruhi da girmamawa da tsoro ta ce:
“Na rasa meye gaskiya… amma yanzu na san me nake so. Ba ku bane. Ba cutarwa ba. Na san cewa zuciya zata iya rayuwa da ƙauna.”
Madam Nablah ta tintsire da dariya mai cike da haushi, tana sauƙowa ƙasa daga kan tsauni cikin hayaƙi, ƙasa na ƙonewa da wuta a inda ƙafarta ke taka wa. Lokacin da ta tsaya gaban Catrina, ta ɗaga hannunta, wata wuƙa mai kamar an harhaɗa ta da wuta da jinin halittu ta bayyana.
Ta furta da murya mai ƙarfi:
“Ga zaɓi: ko ki tafi ki ɗauko Abul, mahaifin Abeesh da Amaar ko kuma... ki kashe Abeesh da kanki.”
Zuciyar Catrina ta tsaya. Kamar an fesa ruwan sanyi a jikinta. Sai ta girgiza kai a hankali ta ce:
“Kada ki jarraba ni da hakan. Bazan iya kashe shi ba, wallahi bazan iya ba... koda kuwa duhu zai ƙona ni, koda kuwa kin cire ni daga hallita ne bazan iya kashe shi ba.”
Madam Nablah ta ɗan lumshe ido. A fili ta nuna bacin rai, amma a zuciyarta baza ta taba bari a cutar da Abeesh ba balle ta sa a kashe shi, barazana ne kawai....
Domin Madam Nablah... tana son Abeesh.
Jin sa take kamar ita ta haife shi, duk da yana da ɗabi’a mai kyau, Ƙwazo. Tausayi. Gaskiya. Kuma hakan ya sa ta tsani wannan halin, amma tana ƙaunarsa....
Cikin barazana take faɗin:
“Idan bazaki kashe shi ba, ki tabbatar kin kawo min Abul. Idan ba haka ba... ke da shi zaku hallaka tare.”
Catrina ta juyo, tana kallon Abeesh, tana shafa goshinsa da yatsanta, wanda a halin yanzu baya cikin hankalinsa, haka yake binsu da kallo ba tare da yasan abinda suke faɗi ba..... Zuciyar sa Nasreen kawai take ƙira.
Catrina ta ce:
“Zan kawo miki Abul... Amma idan na dawo, kar ki kuskura ki taɓa shi. Na rantse da wutar da kika raina ni da ita, zan juyar da ita akanki idan kika ƙetare haddi.”
Madam Nablah ta bace da harshen wuta ba tare da ta furta komai ba...
A nan ta bar Abeesh bata ɗauke shi ba, ta bar shi, saboda wani abu a ranta . Ba zata taɓa iya kashe shi ba…
Catrina
Ta kalli hanyar sama, ƙarfin zuciyarta yana ƙaruwa, duk da hawaye na gangarowa ta ce:
“Wannan ba faɗa ce ta duhu kawai ba... Yanzu zuciyata tana ƙoƙarin ƙin kowane mungun aiki. Amma zan kare wanda nake so, koda kuwa rayuwata ce fansa.”
Sai ta ɓace cikin iska… domin taje ɗauko Abul......
*💋HASKEN RUHI💋*
*🫀THE LIGHT OF THE SOUL🫀*
It conveys a deep and spiritual meaning referring to the inner light, truth, or purity within a person.
*WhatsApp 09065443871*
*🌹 ASMEETAH WRITER 🌹*
*BOOK TWO__________PAID_____₦300*
Page 3 to 4
Bayan fafatawar haske da duhu, Tasleem bata koma gida ba.
Madam Nablah, cikin wayo da zurfin mugunta, ta hango cewa Tasleem ce kaɗai za ta iya rushe komai da ta gina tsawon shekaru na tsafi da jini, Don haka ta ɗauke ta
Ta ɓoye Tasleem a wani wurin da haske baya iya haska wa, cikin kogin tsafi mai rai, wanda ruwansa ba ruwa bane kawai, tsantsar sinadarin ruhi da sirrin duhu ne ke gudana ciki. A ƙasan kogin akwai wani ɗaki da ruwa baya shiga cikinsa amma kogi ne ke kewaye shi.
Tasleem tana zaune cikin wannan ɗakin, Jikinta a sanyaye,
gadon da take kwance akai ba a cikin ruwa yake ba, amma ko'ina a zagaye da ruwan kogi, wanda kifayen tsafi ke zagayawa cikin iko...
Kowane kifi yana da launin ido daban wasu ja, wasu kore, wasu ruwan duhu.
Suna kallon ta kamar suna tsaron sirrin wani babban sihiri.
A wani lokaci, Tasleem takan sauƙe numfashi tana kallo sararin ruwan da ya rufe ɗakin daga sama, tana maganar zuci:
“Mommy... kin tsorata da haske na. Amma kin manta haske baya buƙatar daƙi mai duhu. Idan zuciya ce haske, zai iya gutsura duhu duk inda aka kulle shi.”
🏚️
Amaar ya shiga firgici na rashin Tasleem, ba yanda mai shiga nemanta ba amma ko ƙyallen ta ya rasa, gaba ɗaya bashida natsuwa.
Ya rasa Nasreen, ya rasa Abeesh. Kuma yanzu Tasleem ma ta ɓace.
Duhu kamar ya sake lullube shi. Amma zuciyar sa ta ƙi amincewa da asarar Tasleem.
Yana jin kamar zata dawo, amma yana jin tamkar an tsare ta a wani wuri...
Kullum yana tare da Abul wanda har yanzu ba ya iya magana sosai, amma idanunsa suna nuna damuwa da wata babbar matsala da ke maƙale a kansa,
Amaar yana riƙe da hannun Abul cikin damuwa a daren yau, yana furta a hankali:
“Abul, ba zan bari su cutar da mu ba. Na san akwai sirri, akwai tsafi, akwai zalunci amma akwai gaskiya. Kuma gaskiyar zata fito, koda kuwa ta fito daga cikin kogi.”
Ya lumshe ido, hawaye na zubo wa...
🌊 TSALEEM A KOGIN TSARIN RUHI
Duhu da sanyi da shiru su ne abokan Tasleem a cikin ɗakin ƙasa da ruwa, inda kifayen tsafi ke shawagi a zagaye da ita. Kowane motsi na su yana da ma'ana, kamar wasu wakilan wani sarki ne da ke jarrabar zuciyarta.
Tasleem na zaune akan gadon da ruwa baya taɓa jikinsa daga ɗakin baya ratsa wa, amma ƙamshin ruwa yana lullube ta, tamkar ana so a rage mata ƙarfi cikin salo, Idanunta sun canza launin baƙi da ɗigon haske a tsakiya...
Ta taɓa ƙirjinta, tana jin zuciyarta na bugawa da gaggawa.
Ta ce:
“Wannan ba ƙarshe ba ne…” ta furta cikin sassanyar murya ta kuma cewa
“Haske baya mutuwa...”
★★★★★
Amaar ba ya barin Abul shi kaɗai ba. Tunda ya fara fahimtar cewa Abul na da wata matsala ta ruhaniya, baya iya bacci ba tare da ya gan shi ba.
Catrina kuwa — tana lura da hakan. Kullum tana leƙen inda suke, tana tunanin lokacin da zata shigo ta ɗauki Abul kamar yadda Madam Nablah ta umurta. Amma kullum Amaar yana tsaye kusa da shi, wani lokaci har ya zauna ƙasa yana karanta masa addu’a ko kuma yana furta wa kansa:
“Abul ka riƙe zuciyar ka. Ni da kai za mu bayyana komai. Tasleem za ta dawo. Gaskiya zata fito…”
Bayan duhu ya shiga, babu motsin kowa, Asmeen da Shapreen na part ɗin su, iya Abul da Amaar ne kawai a wannan part ɗin,
Catrina ce ta doso wajen cikin dare — sanye da mayafin duhu, ido kamar wuta. Amma tana iso kusa, sai ta tsaya daga nesa, tana hangowa daga cikin inuwa. Amaar yana zaune ne a gaban Abul yana duba fuskar sa cikin kulawa da alama suna wata magana ne...
Catrina ta dafe bango, ta kalli yatsun hannunta da suka fara rawar jiki. Zuciyarta ta ambaci sunan Abeesh har yanzu tana jin son sa yana ci mata rai.
A zuciyarta ta furta:
“Madam Nablah ba za ta fahimta ba… Ni ba zan iya cutar da Abul ba. Kuma bazan iya ɗauke shi a gaban Amaar ba.”
Ta juya a hankali tana jin kamar idan bata cika umarnin Nablah ba, zata fuskanci fushin da bata taɓa gani ba.
🔥
Madam Nablah tana kallon Catrina daga cikin madubin ta na tsafi tana jin ranta na tafasa, tayi magana cikin masifa tana faɗin:
“Wanda yaƙi aiwatar da umarni... ya zaɓi hallaka kansa da hannunsa.”
Sai ta ɗaga hannu wata ƙaramar ƙwarya ta bayyana a gabanta, tana tafasa jini ta ce:
“Tasleem tana nan a kulle babu yanda zata dakatar Amma duk da haka Catrina ta kasa…”
Ta dakata. Idonta ya canza launi — daga ja zuwa baƙi kirin ta kuma faɗin:
“…zanyi amfani da mafarki na ƙarshe: tsafi mai ɗauke da hawaye. Kuma zan iya yin abinda kowa zai bar duniya.”
★★★★★
Tasleem wacce take cikin ƙalubale kullum tana tsammanin ceto amma babu wanda yazo yanda take hatta Madam Nablah tinda ta ajiye ta bata ƙara sauraronta ba, tayi kukan har ta gaji, ga wurin da take ikon ta baya aiki, amma wurin da take babu abun cutar wa, tsararren ɗaki ne wanda komai da komai akwai shi, duk abinda ake buƙata akwai, daga ɗaki tana hango ruwan da yake zagaye da ɗakin da kifaye masu gadinta na sihiri...
Ruwa ne ke kewaye da ita, ruwan da ba kowa zai iya hango ƙasarsa ba, balle ya fahimci a cikinsa akwai ɗaki mai rufin sirri. Tasleem tana zaune akan gadon alhurma mai hasken milk, cike da ƙamshi mai ɗaukar hankali, amma zuciyarta na cike da fargaba da duhu.
Idanunta sun kusan rikicewa saboda tsawon lokacin da ta ɗauka bata ga hasken rana ba. Amma hasken da ke fitowa daga jikinta ba ya mutuwa. A kowace rana, kifaye masu ban mamaki suna zagaya wajen ɗakin suna gadinta.
Sai dai a yau, wani nauyi na daban ya sauƙa a kirjinta. Ta furta cikin karamin murya:
“Ina ku ke! Ina ku ke Amaar! Nasreen!! Abul...!!!”
Zuciyarta na harbawa, ta tsare ruwan da ke zagaye da ita, tana jin wata murya a wajen ruwan ana furta: