← Book details Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel Local reading mode
READING PART 27 OF 68

Sashe 27

Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read

Ta dafe ƙirji da hannu ɗaya, tana kukan da bata san menene ba. Ba kuka ne na jin tsoro kaɗai ba — kuka ne na wani abu mai ƙarfi a cikin jininta, wani abu da ke birkita mata tunani, yana motsa tsohuwar ƙauna da ta mantawa da shi.

Wata guguwa ce ta haura saman gidan, tagogine suka fara dukan juna da ƙarfi, duhun ya ƙara ƙamari, robot-aljanun nan guda biyar sun fara shigowa cikin hallway suna ɗauke da kayan sarƙa da karfe, suna faɗi

“Mu ne masu gadin zuciyarki… kuma ke ɗaya ce da za ta cika sadakin macen tsafi!”

Tasleem faɗuwa tayi da ƙarfi a gaban wata kujera, tana girgiza kai da karfi tana faɗin

“Ku daina… Ku daina shigowa raina! Ni ba macen tsafi bace! Ni ba zan zama rantsuwa ga muguwa ba…”

A daidai lokacin da daya daga cikin robot-aljanun ya nufi kanta da wata irin sanda mai walƙiya, wani haske mai matuƙar ƙarfi ne ya leƙo daga ƙofar gidan, hayaki ya watse gaba ɗaya, kuma dukkan aljanun sun tsaya cak kamar an tsayar da su!

Sai ta ji sautin murya daga bayan ƙofa ana furta

“Tasleem, ki guje su. Kar ki bari su yi nasara. Karki manta da haske ko da duhu ya rufe komai.”

Amaar ne.

Yana kan gadonsa a bedroom amma ruhin sa yana nan kusa da Tasleem kamar yana ƙoƙarin kiran zuciyarta, yana ja da tsafin da ke kulle a rayuwarta.

Kallon da Tasleem ta yi da kyau a cikin wannan haske, sai ta fara hango fuskar Amaar cikin haske, da idanunsa na tausayi da yawan magana.

“Kai... Kai ne…?!”

Sai wani irin shocking ya sake bugarta daga ƙirji zuwa ƙafafu. Tayi ihu da ƙarfi, ta faɗi rubda-ciki a ƙasa.

Tunaninta ya tafi da gani. Hankalinta ya tashi. Idanuwanta sun ɗauke. Amma zuciyarta ta ƙwace daga ƙulle. Tana cikin suma, tana hawaye, tana cewa

“Na harbi wanda nake so... wanda zuciyata ke ƙira, wanda hasken ruhina ne…”

Kuma a cikin wannan halin — sannu a hankali ta fara gane cewa wancan yaron da ta taɓa ƙauna tin yarinta — Amaar ɗinta ne!

ƁANGAREN AMAAR...

Amaar ya buɗe idanuwansa cikin nutsuwa, murmushin ciwo a saman fuskarsa da hawaye masu ɗumi a cikin kwarmin idanuwansa. Abeesh na gefensa ya tsare shi da ido, shi da Nasreen da Asmeen gaba ɗaya zuciyarsu ta yi rauni da girman gaskiyar da suka ji. Sun gane wannan mutumin shine Amaar ɗin su, yaron da aka ce ya ɓace shekaru ashirin da suka shuɗe.

Amaar ya dafe ƙirjinsa da hannunsa ɗaya, ya sauke ajiyar zuciya, sannan da raunanniyar muryar ya ce:

“Na gode da kulawar da kuka bani. Ban taɓa tunanin zan sake ganinku a rayuwa ba... Na rasa komai a duniya – amma Allah ya dawo mun da rayuwata ta gaskiya.”

lumshe ido yayi tare da zubda hawaye ya kuma cewa

“Madam Nablah… ita ce ta jefa ni cikin ruwan duhu na tsafi. Tana son ta hallaka ni gaba ɗaya, amma Allah bai yarda ba. Na rayu…”

Asmeen ta ce

“Wa ya cece ka Ya Amaar? Wa ya zamo garkuwa a cikin wannan duhun?”

Amaar ya ɗan jiyo kansa gefe, kamar yana jin zafin tuna wani abu mai nauyi sosai a ƙwaƙwalwarsa. Idanunsa suka ƙanƙance, sai ya ce

“Zan faɗa muku wata rana… Ba yanzu ba. Amma ku sani har yanzu ba a gama wannan faɗar ba.”

Daga nan sai ya kama hannun Abeesh da ƙarfi yana faɗin

“Kada ku faɗa wa Tasleem. Kada ku ce mata ni ne Amaar. Kada ku bari Madam Nablah ta gane ni. Har sai lokacin da na shirya… akwai wani abu da nake buƙatar na tabbatar da shi.”

Nasreen cike da damuwa ta ce

“Har zuwa yaushe zamu daina ɓoye sirrin nan? Idan aka gano cewa kai ne Amaar fa? Ko kuma Tasleem ta tuna da kai da kanta?”

Amaar ya kalli Nasreen da ido masu tsananin natsuwa da kwanciyar hankali ya ce

“Zuciya tana da hanyar da ba a iya shan kwaya a ɓoye ta ba. Zuciyar Tasleem zata gane ni, amma lokacin da ya dace.”

Daga nan suka yi masa sallama. Nasreen da Asmeen suka kalli Abeesh da idon tausayi, yana so ya zauna da Yayan shi tsawon shekaru basu ga juna ba,
daƙer suka samu ya yadda zasu tafi tare yana kuka, suna kuka..

Suna cikin mota suna tafiya cikin yamma, Asmeen ta ce:

>“Shiyasa Mommy bata taɓa barin mu shiga bedroom ɗinta ba… Ashe akwai wani shirin da take a ɓoye”

Nasreen ta jinjina kai cikin alhini ta ce

“Shiyasa Mommy da Tasleem ba sa shiri,
Tasleem ta taɓa faɗa mun cewa tana mafarki Mommy tana shan jini, amma ban taɓa yarda da ita ba.”

Ta share hawayenta sannan ta ƙara da cewa:

“Tasleem na da baiwa… Zuciyarta na gane gaskiya kafin baki ya furta.”......

ƁANGAREN AMAAR...

Shi kuma Amaar ya zauna shi kaɗai, jikin sa a manne da bandeji babu kaya a jikinsa, idanunsa sun zurfafa cikin tunani. Kallon gilashin taga yake yi, yana hango rana tana faɗuwa ga duhu yana shigowa.

“Tasleem…” ya furta da ƙaramin murya.

Sai ya rufe idanunsa, zuciyarsa ta ɗauko masa shekarun yarinta, lokacin da Tasleem ke masa dariya, suna gudu a ciyawa, tana ce masa

“Kai ne Hasken Ruhi na…”

Sai ga hawayensa sun gangaro Zuciyarsa ta gama raunana Kuma ba wani bandeji da zai warkar da raunin da ke cikin zuciyar sa.....

ƁANGAREN MADAM NABLAH…

A cikin duhun dakin tsafi, hasken wuta mai shuɗi yana walkiya daga wani ƙaramin madubi mai jini a cikin gilashi, wanda aka ɗaure da ruƙon zinariya mai zane-zanen gargajiya. Wurin tsafin ya cika da hayaƙin turare da gurnani na shiru – kamar ana karanta wata duniyar da ba a iya gani da idon duniya.

Madam Nablah na zaune akan tabarma ta zinariya, tana sanye da tufafin bakake masu yalwa, hannayenta a buɗe, dukkan tafin hannunta cike da wuta mai yawo kamar ruwan zafi.

Cikin murya mai sanyi na mugunta, take furta yaren tsafi

“Zaaaa'qil... H'azmaar... Ayyukan da Maruuk!”
Bana hangen zuciyar maƙiyina, Bana gani abinda ke ɓoye.”

Madubin tsafin ne ya fara girgiza. Sai hayaƙi ya shiga zagaye a cikinsa – hayaƙi mai launin jini. A hankali siffar wani fuska ta bayyana… fuskar Amaar.

Madam Nablah ta ɗan motsa daga inda take zaune, ido a zarr kamar ba ta yarda da abinda take gani ba.

“Na tura ka cikin ruwan hallaka! Me yasa kake raye?!”
Waye ya cece ka?! Waye yake baka kariya daga tsafina?!”

Ta miƙe da sauri, ta taka gaba ta danna hannunta a tsakiyar madubin. Sai wani irin zafin wuta ya fesa mata – madubin ya ƙi bada cikakken bayani Ya ɓoye wani bangare.

“Wannan tsafi ba cikakke bane… akwai wani karfi da ya hana ni ganewa...”
A cewar Madam Nablah.

Nan take siffar wasu fuska biyu suka bayyana a gefe:
Nasreen da Asmeen.

A ruɗe ta ce
“Ƴaƴana!” Ta furta da ƙarfi. “Kuna tare da shi? Kuna kusa da mutumin da zai rushe mun mulki?!”

Idanunta suka cika da wuta, kamar yadda ƙarfin jikin aljanu ke ƙara ratsa kanta. Tana jin wani mugun zafi yana tashi daga ƙasan cikinta. tana tangaɗi da haka ta zauna a wurin amma bata faɗi ba, sai dai ta farka da sabuwar murya, murya mai haɗe da na wani tsatso daga duniyar tsafi
tana faɗin

“Ba za ku yi nasara ba, Wannan ƙyauren nawa ne. Ruhi ba zai iya haskakawa a cikin duhu ba…”

Madubin ne ya bushe da hayaƙi ya ɓace. Sai wata ƙaramar ƙwarya ta karye a gefe, Hannu biyu suka ɓullo daga ƙasa hannuwan aljanu suna miƙa mata wani baƙin zobe da wasu sabbin kayan tsafi.

Madam Nablah ta ɗauki zoben ta cusa ɗaya a yatsanta, ta ce

“Tasleem zata dawo gare ni… koda da jinin Amaar zan ɗaure zuciyarta!”

Ta sa dariyar mungunta mai amo, ta ɗaga hannunta sama – wutar tsafi ta sake fitowa, tana zagaye dakin da wani sabo, mafi ƙazantar shiri...

ƁANGAREN TASLEEM…

Tana kwance a cikin bedroom ɗinta, tana numfashi da ƙyar. Gumi na keto mata, jikinta yana rawa, zuciyarta na bugawa da ƙarfi kamar zata fito daga kirjinta. Har yanzu bata manta da abin da ya faru ba, robot ɗin da suka rikide, murya mai ban tsoro, rawar duhu, da faɗuwarta daga saman beni amma abin mamaki ta farka lafiya.

Sai dai akwai wani abu dabam da take ji a jikinta yanzu… wani nauyi a zuciya, kamar an cire mata wani ɓangare na rayuwa amma ta kasa sanin me ke faruwa.

Ta zauna akan gado, ta riƙe kanta da hannaye biyu, tana kuka a hankali.

“Wayyo Allahna… me nayi? Me yasa nake jin kamar akwai wani sirri da ya ɓuya cikin rayuwata? Kuma waye wannan mutumin da na harba? Waye shi a rayuwata?”

Ta tuna fuskarshi, fuskar Amaar, fuskar da ke da wani sanyi da zafi a lokaci guda. Sai zuciyarta ta tsinke da ciwo. Idanunta suka cika da hawaye.

“Na kashe mutum? Na kashe shi? Amma me yasa tun daga ranar dana gan shi nake jin wani abu dabam? Me yasa idan ya kalli idona nake jin tamkar ya san sirrina fiye da yadda ni kaina na sani?”

Tana cikin wannan tunanin ne sai taga kyakkyawan locket (abun wuya) a gefen gadonta. Bata san daga ina ya fito ba. Tana ɗagowa, ta buɗe… hoton wata yarinya ce a ciki da yaro gud, Ita ce – Tasleem ce da wani yaro wanda ya haɗe da ita.

Sai wani irin shocking ya daki zuciyarta. Sai zuciyarta ta fara bugawa da karfi ta ce

“Wannan hoton… me yake nufi?! Wannan yaron…”
Ina tunanin na san fuskar nan... amma ta ina? Me yasa yake min kama da…”

Nan take ta fara jin jiri. Sai ta fadi a saman gadon, tana huci, tana fitar da gumi. Zuciyarta na bugawa da ƙarfi. Kamar ƙwaƙwalwarta na ƙoƙarin faɗa mata wani abu, amma akwai wani abu da ke hana shi fitowa fili.

A cikin baccin da ya ɗauke ta, ta fara mafarki. A mafarkin, ta tsinci kanta tana gudu a cikin jeji – tana gudu daga wani abu, amma daga can gaba sai taga Amaar tsaye, yana mata murmushi. A bayansa kuma akwai wata mace mai bakaken kaya, idonta jajaye kamar wuta…
Chapter 27 · 0% Book details