← Book details Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel Local reading mode
READING PART 63 OF 68

Sashe 63

Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read

Amaar, wanda yake ta kallo yana ci gaba da tuna wani abu daga rayuwarsa — ya tuna da ruwan da aka jefa shi a ciki lokacin yana yaro, ya tuna da hannun da ya zame shi daga halaka, ya tuna da muryar da ta ce masa “Zaka girma, zaka fuskanci duhu, amma ka kasance da haske.”

Sai kawai ya furta, “Ke ce kika ceci rayuwata, ina matuƙar Alfahari dake…”

Miemie ta gyada kai cikin murmushi. Sai ta juya ido zuwa ga Madam Nablah, sannan ta ce:

“Na zo ne domin janye garkuwar duhu daga zuciyar ‘ya’yanki kafin abin ya kai ga wuce gona da iri.”

Sai ta juya zuwa wani ɓangaren falon. Ta danna kafarta ƙasa sau uku, sai wani ginin ƙasa ya buɗe a hankali. Duk suka zuba ido.

Akwati ne _ akwatin gawa mai ɗauke da tambarin tsafi da dutsen haske a jikin murfin sa. Kowa yayi shiru.

Miemie ta ce:

“ Madam Nablah... kin ajiye gawar mijinki shekaru da dama amma ki sani ruhi ba zai bar duniya ba, saboda tsafin da kika tofa masa kafin ki kashe shi.”

Asmeen ta rausa ihu daga gefe, zuciyarta na harbawa. Ta ce:

“Mahaifinmu? Ashe da gaske ne kina da ikon kashe shi?”

Madam Nablah ta juya da hargowa. Tana faɗin:

“Na yi hakan domin ikon da nake nema! Ku da kuke nan da babu shi, babu ni!”

Amaar ya ƙureta da ido. Shaprees ya ƙafe ta da kallon da babu wanda zai fassara...

Miemie ta durƙusa ta shafi akwatin — wani haske ya fito daga cikinsa...

Mahaifin su... yana nan, gawarsa na kwance a cikin akwatin...

Gaba ɗaya zaman falon ya koma shiru. Kamar an danna abin dakatar da lokaci, kowa na kallon akwatin gawar da Miemie ta bayyana. Haske yana ci gaba da fita daga cikin akwatin, yana fizgar zuciyoyi da nau’in sanyi wanda babu wanda ya taɓa ji.

“Wannan shi ne mijinki, Madam Nablah. Wanda kika daɗe kina ɗauke da gawarsa don ki rufe laifinki. Amma ruhi ba ya mutuwa, musamman idan aka kashe shi da zalunci,”

Miemie ta faɗi tana kallon Madam Nablah da idanuwanta masu zurfin gaskiya.

Madam Nablah ta miƙe tsaye da sauri tana faɗin:

“Ba laifi bane idan domin iko ne!” ta hargitse da murya tana kallon kowa da wani irin kallon hauka...

“daman da gaske ke kika kashe mahaifinmu?” Asmeen ta furta da kuka murya na kakkarwa domin abun ya tsaya mata a rai, ta nufi akwatin da zafin zuciya tana fadin: “Kin ɓoye wannan shekara da shekaru, kin hana mu jin ƙaunar uba..”

Shaprees ya ja baya a hankali. Ya riga ya san cewa Madam Nablah ba mace ce da za a yarda da ita ba, amma ya kasa tsammanin za ta aikata haka a mijinta, uban ‘ya’yanta!

Amaar ya durƙusa kusa da akwatin. Ya kura wa fuskar mai kwance a ciki ido, kodayake an daɗe da rasa numfashi, amma kwanciyar fuskar da sakon ruhi da Miemie ke aika masa suna tada jinin jinƙai da mamaki.

“Ya kamata a kawo ƙarshen wannan duhu,” Miemie ta ce, tana matsowa kusa da akwatin. Ta ɗauko wata ƙaramar ƙaho wacce ke haskawa da ruwan zinariya, ta zuba ruwa a jikin akwatin.

Sai kuma wani abu ya fara girgiza…

Kwatsam, sai jikin gawar ya fara fitar da haske – haske mai launin shuɗi mai ƙyalli – da kamar wani abu yana ƙoƙarin farka daga dogon barci!

Gaba ɗaya suka miƙe tsaye da firgici, Asmeen ta tsaya jikin Shaprees...

Miemie ta juya tana fadin:

“Ruhi yana da ƙarfi idan aka kashe shi da zalunci. A yau, wannan ruhi zai ɗan farka — domin ya bada shaidar gaskiyar da kika ɓoye.”

Madam Nablah ta ja baya tana girgiza kai tare da faɗin:

“A’a, ba zai iya farfaɗowa ba! Na kulle shi da jinin kansa! Na ƙulle shi da alkawari da tsafi!”

“To," inji Miemie, "da haske muke warware duhu.”

A wannan lokacin aka fara jin muryar mutumin da ke cikin akwatin, yana fadin...
“…Nablah... me kika yi min…? Ƴaƴana… Ina ku ke, ina son ganin ƴaƴana…”

Asmeen ce ta fashe da kuka, haka Amaar Idanun sa biyu na cike da ƙwalla — suna kallon jikin mahaifinsu wanda tsawon shekaru suka rayu ba tare da saninsa ba...

Kuma Tasleem — ita ce kawai ta san da wannan sirri… amma yanzu tana ɓoye a wani ɓangaren duniya da babu wanda zai iya ganinta.

A nan labari ya ƙara ɗaukar sabon salo.
Madam Nablah ta fara girgiza tamkar mai hauka. “Ku tafi! Ku barni! Baku fahimta ba, banyi hakan don son raina ba!!”

Miemie ta kalle ta da murmushi mai taushi amma mai nauyin hukunci ta ce:

“Kina da sauran damar tuba... Amma gaskiya ba zata ƙyale karya ta cigaba da mulki ba.”

Falon ya yi tsit, kowa na kallon akwatin da Miemie ta bayyana. Cikin ɗakin akwai Amaar, Asmeen, Shaprees, a cikin wannan falo akwai wata zuciya wadda ke shirin fashewa da tsoro wato Madam Nablah...
Suna cikin wannan halin
Sai ga takun ƙafafu da numfashi mai nauyi yana karatowa daga saman beni. Kafin kowa ya gane me ke faruwa, sai ga tsohon mahaifin su Amaar, ya shigo cikin rawar jiki da hawaye a idanuwansa. Ya durƙusa a gaban akwatin, yana kallon fuskarsa cikin halin da ba'a taɓa ganin sa ba.
Yana faɗin:

"Ahmed..." ya furta da kyar, yana maimaita sunan.
"Kai ne? Kai ne ƙanina da na rasa shekaru ashirin da suka shuɗe? Nablah... me kika yi masa?!"

Kallon kowa ya koma gareta. Miemie ta ɗan matsa gefe, tana kallonsu cikin nutsuwa kamar wata sarki mai hukunci.

Madam Nablah kuwa ta kasa motsawa. Sai idanuwanta suka haɗu da na tsohon mijinta cikin akwatin—mutumin da ta kashe saboda ya gaza amincewa da shaidanci da muguntar ta. Tsohon mijin da ta ɗaure da sihiri, sannan ta ɓoye gawar tasa a ƙarƙashin wani lungu na gidan da babu wanda ke iya ganowa.

Asmeen ta shige jikin Shaprees tana hawaye.. Amaar kuwa ya ɗan matso kusa da mahaifinsa, yana kallon gawar mutumin – ƙanin mahaifinsa da aka kashe a asirce.

"Wannan gawar... shi ne mahaifin su Tasleem, Nasreen da Asmeen?" Amaar ya furta da mamaki.

Miemie ta jinjina kai tare da faɗin

"Na kwance sihirin da aka ɗaura a jikinsa. Ya cancanci a girmama shi, ba a ɓoye shi cikin duhu ba. Amma akwai wata ƙarin asiri da ba a saniba..."

Shaprees ya ɗago kansa da sauri, zuciyarsa na harbawa. Madam Nablah na nan zaune, ba ta motsi kamar wanda ruwa ya cinye, amma idanunta sun cika da wani irin ƙiyayya da tsoro na ɓoye gaskiya.

"Wace irin halitta ce ke, har za ki aikata haka ga mijinta?"
Abul yace, yana girgiza kai, yana mai tuna irin soyayyar da Ahmed ya nuna wa matarsa – amma a ƙarshe, ta ƙare da kisa....

Amaar ya matso kusa da Miemie ya ce:

"Kina da ikon gaya mana gaskiyar komai yanzu, ko akwai wani abin da har yanzu ana ɓoyewa?"

Miemie ta kalli Amaar, sai kuma ta juyo zuwa ga Madam Nablah. Sai ta ce da ita:

"Na bar wannan dama a hannunki. Kifadi gaskiya da bakinki, ko kuma ni da hasken ruwa na mu karasa tone komai..."

A cikin falon da aka cika da zazzafan numfashi, hasken Miemie na kara kyalli a tsakiyar dakin, sai aka ji tamkar duk iska ta tsaya. Idanun kowa sun zube kan Madam Nablah, wadda yanzu zuciyarta ke dukan ƙirjinta kamar za ta fasa. Kamar ba ita ba — uwar da ta jima da ɓoye gaskiya, da ɓoye jikin mijinta na tsawon shekaru, yanzu tana cikin fargaba tamkar wani ƙwararren ɗan laifi da aka cafke a wurin laifi.

Amaar yana kallonta, yana ɗauke da tambayoyi a idanuwansa....

"Ki faɗi gaskiya yanzu!" inji Abul murya na ɓarke da ɗaci. "Me kike da shi a wannan lokacin? Me ya faru da ɗan uwana?"

Madam Nablah ta ƙi kallon kowa. Sai dai ta ja tsaki ga taurin kai, ta ɗaure fuska ta ce:

"Kuna so ku ji gaskiya? To ku saurara..."

Sai ta tashi tsaye. Ta ɗan gyara mayafinta kamar wata sarauniya da ba ta yarda ta sunkuyar da kai ba, duk da an kama ta da laifi.

"Ahmed ya yi kuskure. Na so ya bani ikon mulkin ruhin aljanu da sirrin nasaba... amma ya ƙi. Ya ce ba za a haɗa duhu da haske ba. Na gargaɗe shi, ya ƙi sauraro. Kuma saboda ƙin yarda da ikon da na samu, na kawo ƙarshen sa. Na kuma ɓoye gawarsa a ƙasan gidan nan domin kada wani ya san cewa ni ce na kashe shi."

Zuciyar kowa ta ɗauki bugawa. Asmeen ta rufe fuska da tafin hannu. Shaprees ya ɗan jinjina kai, yana jin tsantsar muguntar da ke cikin zuciyar matar da har yanzu ba ta da kunyar bayyanar gaskiya.

"Kin kashe mijinki?" Miemie ta furta cikin daƙilewar murya. "Kin hana 'ya'yanki su san yanda uba ke nan? Kin ɓoye rai da gaskiya saboda kuɗi da iko?"

Madam Nablah ta saki murmushin ƙiyayya. "Ni Sarauniya ce. Kuma Sarauniya ba ta roƙon gafara. Ban taɓa nadama ba. Duk wani da ya tsaya a gabana, to ya sha keɓaɓɓen hukunci."

Kamar wuta ta faɗa cikin zuciyar Abul mahaifin su Amaar. Ya juya da sauri ya kalli Miemie yana faɗin:

"Kada ki bar wannan ta tafi ba tare da an hukunta ta ba!"

Amma Miemie ta ɗan dafe ƙirji, sannan ta kalli Amaar da Asmeen da Shapreen ta ce:

"Hukuncin wannan ba daga gare ni zai fara ba. Sai zuciyar 'ya'yanta da danginta sun gane hakikanin darajar abin da suka rasa."

Nan take wata guguwa ta shigo cikin falon – amma ba iska bace – ruhi ne mai sanyi, mai tsarki, mai haske, wanda ya dudduba kowa ya shiga jikinsu kamar wani abun lura. Nan take kowa ya fara ganin hoto a zuciyarsa – na kisan Ahmed, na ƙiyayya da fushin Madam Nablah, da irin sihirin da ta taɓa yi.

Sai Amaar ya ɗauki numfashi mai zurfi. Ya ce da Miemie:

"Duk wannan... amma Tasleem ba ta cikinmu. Shin akwai alaƙa tsakanin abin da Madam Nablah ta ɓoye da ɓacewar Tasleem?"

Miemie ta jinjina kai a hankali.

"Wani ƙarin sirri yana jiranku... Kuma har sai kun nemi da gaske, za ku gano."...
Chapter 63 · 0% Book details