Sashe 28
Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read
“Karki kuskura ki tuna!”
“Kar ki gane waye shi… idan kika gane, rayuwarki zata ɓace!” – Muryar Madam Nablah ce.
Ta kurma ƙara a mafarkin – sannan ta farka da ihu!
Ta miƙe da sauri daga gado, huci na fita daga bakinta, hawaye na gangarowa. Ta dafe ƙirji.
“Zan tafi! Zan tafi inda na bar shi. Ko da kuwa ya mutu ne – sai na tabbatar da hakan da kaina.”
Da sauri ta saka hijabi, ta fice daga gidan zuciyarta cike da rudani da alhini, amma wani ɓangare na zuciyarta na kokarin farka da gaskiyar da aka daɗe ana ɓoye mata…
NEXT NEXT NEXT
SAI DAI KUYI HAƘURI YAU BANYI EDITING BA, KODA ZAKU SAMU TYPING ERROR KU SHARAR KAWAI😃😃....
New Book 2025.
*💋HASKEN RUHI💋*
(Spiritual Light)
A Fictional Story✍️
Writing and Organizing
Asma'u Muhammad Auwal
Which is best known as
*Asmeetah writer*
*WhatsApp 09065443871*
https://chat.whatsapp.com/ERHR7h6oEY76fTvAQFZauw
💪 *JAJIRTATTU WRITER'S ASSOCIATION*💪 ✍️
*(J.W.A)*
_Rubutu baiwa ce daga Allah, jajirtattu ne kawai kan iya amfani da wannan ƙasaitacciyar baiwa su sauya tunanin al'umma cikin sauƙi_.✏️
EP 27 to 28
Tasleem na tafe da sauri kamar wadda gobara ke binta. Fuskarta cike da ruɗani da tarin tambayoyi, zuciyarta na bugawa da ƙarfi. Kusan ta yi kamar mai hauka, saboda abinda take ji, abinda take tunani—da kuma abinda take fargaba ta aikata.
A daidai shiga falon gidan nasu kenan, sai taga su Nasreen da Asmeen na shigowa cikin gaggawa daga ƙofar baya.
Da ta hango su, ta nufe su da sauri, jikinta na rawa.
“Ina yake? Ina wannan mutumin? Daman yana raye? Na ji kamar yana kiran sunana… don Allah ku gaya mun gaskiya! Ku gaya mun shi ɗin waye!”
Asmeen ta tsaya cak, tana kallon Tasleem kamar zata yi kuka, amma sai ta haɗiye kukan ta ce
“Ke Tasleem, me kika aikata?! Shin kina da hankali kuwa?!”
“Wato har ke Asmeen?” Tasleem ta furta tana kallon su da kuka,
“Ni fa ban gane ba, kawai na ji wani abu dabam tun da na gan shi! Amma ban san me yasa na harbe shi ba… wallahi bazan iya rayuwa da wannan laifin ba!”
Nasreen ta matso kusa da ita, ta kama hannunta cikin tausayawa domin sun gano yanzu duk abinda Tasleem ta aikata da taimakon tsafin da ya gusar mata da zuciya ne cikin basar wa ta ce
“Laifi ki ka aikata! Kema kin sani. Kuma ki sani wannan mutumin ba kamar kowa bane! Amma ki daina tambaya… idan lokaci yayi, za ki gane shi.”
Tasleem ta girgiza kai da ƙarfi, zuciyarta kamar zata tarwatse.
“Toh gaya mun! Ku gaya mun kawai ko ya mutu ne?!”
Asmeen ta juyo da sauri tare da faɗin
“Ba zai mutu ba insha Allah, amma ki shirya fuskantar abinda kika aikata..."
Tasleem ta sunkuyar da kai tana hawaye, tana jin nauyin abinda ta aikata ba don ta sani ba, sai don wani abu na ciki da ke hura mata wuta.
Nasreen ce ta kalli Asmeen tare da girgiza mata kai alamar tayi shiru da wannan batun.
**
A nan ne ƙarar buɗewar ƙofa ta katse su. Fuskar Madam Nablah ce ta bayyana, tana shigowa falon kamar guguwa Idanuwanta jajaye, fuskarta ba Annuri, kamar wadda ta dawo daga duniyar aljanu.
Nasreen da Asmeen suka tsaya cak, jikinsu ya ɗan yi sanyi. Tasleem ta juyo da sauri, da mamaki a fuskarta ta ce
“Mommy? Ina kika je jiya? Kuma me yasa fuskarki haka?”
Madam Nablah ta wuce su kamar ba ta ji ba, idonta na ɗauke da wata ƙwayar duhu, kamar ba ta cikin hayyacinta, ta tsaya dab da fitilar falon, sai ta juyo a hankali, ta kalle su ɗaya bayan ɗaya.
“Me kuke aiwatar wa a cikin gidan na? Me kuke ɓoye mun?”
Nasreen ta tsaya da ƙarfi, tana fidda numfashi ta ce
“Ba zaki gane ba Mommy… sai ranar da Allah ya nuna miki gaskiya.”
Madam Nablah ta ƙura mata ido, ba tare da tace komai ba. Idanunta sun nuna alamar karin haɗari da bacin rai.
**
Abeesh da yake jin hayaniya a ƙasa tun daga ɗaki, ya leƙo, amma ganin ya hango Madam Nablah ne yasa ya juya da sauri ya koma, Bai taɓa jin zuciyarsa ta ƙone kamar yau ba. duk kyautatawar da aka yi mata amma hakan bai hana ta hallaka mahaifinsa da ɗan uwansa ba.
Tasleem ce ta katse su da kuka tana faɗin "amm inason ganin sa, ba'a son raina na harbe shi ba, Allah yasa bai mutu ba...."
Madam Nablah wacce take shirin barin wurin jin kalaman Tasleem ne yasa ta dakata, a slow ta juyo tana tambayar su "wa kika harba?..."
Da sauri Nasreen da Asmeen suka ce "babu komai"
Madam Nablah hannu tasa ta juyar da Tasleem tana son ganin abinda ya faru ta cikin ƙwayar idanuwan ta, cikin fushi da tashin hankali Tasleem ta hankaɗe mahaifiyar su tana faɗin
"kar ki taɓa ni domin ke Annoba ce, ki fita daga cikin rayuwar ta na tsane ki, ina ji a jikina cewa kin raba ni da abubuwa mafi muhimmanci a cikin zuciyata, ke kika kashe mana mahaifin mu sannan kika ɓoye Abul Abeesh a cikin ɗakin duhu, bai kamata na cigaba da ɓoye waɗannan sirrika a cikin zuciyata ba, ki sani sai na kawo ƙarshen ki...."
Nasreen da Asmeen sumar tsaye suka yi jin mutuwar mahaifinsu da kuma Abul Abeesh yana raye,
Madam Nablah zaro idanu tayi waje tana mamakin jin waɗannan kalamai daga bakin Tasleem....
Tasleem ta cigaba da cewa "sannan akwai abinda kika raba ni dashi wanda yana da matuƙar mahimmanci a rayuwa ta, tabbas na gan shi a cikin mafarki na kuma na ganki kema da wasu rikitattun idanuwa, meye sunan sa? meye sunan sa? sunan sa A.. A.. Am, yana zuwa mun a matsayi spirit, shi ɗin haske ne wanda na tabbata da wannan hasken zai tarwatsa baƙin tsafin ki..."
Madam Nablah kanta ba ƙaramin ɗaukan zafi ya yi ba, cikin fushi ta lumshe idanuwanta lokaci guda ta buɗe su da wani irin jajayen idanuwa, idanuwanta sai farfatsin wuta yake, a tsawa ce ta yi wa su Nasreen magana da cewa "ku fita ku bani wuri yanzun nan"... cikin wata ƙatuwar murya, yanzu ta fito a asalin ta na matsafiya...
Nasreen da Asmeen haka jikin su yake ɓari cikin tsoro da fargaba suka yi waje da gudun gaske...
Itama kuma Tasleem riƙo hannunta tayi tana jan ta har ta kaita can room ɗin su ta wurga ta saman gado...
Madam Nablah tsabar tashin hankalin da ta shiga ta ma rasa abinda zata yi haka tabar ɗakin a fusace tare da rufe ƙofar...
Amaar yana kwance akan gadon sa ba abinda yake tunawa illa Tasleem, ya runtse idanu, yana furta a zuciyarsa
“Tasleem… ki yafe mun. Lokaci yana zuwa. Lokaci da komai zai bayyana. Amma yanzu... Sirrinmu yana da daraja.”
Madam Nablah na zaune a ɗakin tsafinta wanda ke cikin ɗayan ɓangaren gidan da ba kowa ke iya shiga ba. ɗakin duhu ƙirin amma dakin na ɗauke da hasken fitilar tsafi—wato wuta mai shuɗar haske da ke fitowa daga ƙasan wani tafki mai duhun ruwa.
Ta durƙusa gaban madubin tsafi wanda yake rataye cikin iska, ba tare da ya taɓa wani bango ba. Duhu ne ya mamaye zagayen madubin, sai hayaƙin da ke fitowa daga hanci da bakinsa yana motsi kamar numfashi.
Madam Nablah ta daura hannunta biyu a saman madubin, ta lumshe ido, sannan ta fara karanto wani irin yare da ba a saba jin shi ba tana furta
“Naqaatu-t-Tilum... Sarwaqeen Al Jabaroot... Izran Tumma... Qadhaab!”
Sai wani ƙarin hayaki mai ƙanshi irin na jikin bil’adama ya turnuƙe madubin. A take, madubin ya fara juyawa, yana haska launuka dabam-dabam.
**
“Na ce ku bani haske... Ku bani abin hangowa! Ina son ganin wanda ya juya tsarina, wanda ya tsallake mutuwa! Waye wannan mutumin? Waye wannan da ke ɗauke da ikon da bai kamata ya rayu ba?”
A cewar Madam Nablah.
A hankali, madubin ya fara nuna hoton Amaar a kwance, yana magana a cikin zuciyar sa. Amma fuskar Amaar ta bayyana ne cikin duhu—madubin na ƙoƙarin hana Madam Nablah ganin cikakken fuskar sa.
Madam Nablah ta ƙara daka ƙara da cewa
“Ku buɗa min! Na mallaki ikonku! Na rage rayuka fiye da dubu, ba ku isa ku ɓoye min ba!”
Sai kuma wani murya mai zurfi ya fito daga cikin madubin, murya mai girgiza ƙwaƙwalwa ya furta
“Ba komai zaki gani ba… yana da kariya, wanda ba za ki iya keta ba.”
Madam Nablah ta ja da baya da sauri, hannunta na rawa, idanuwanta na ƙara huda da baƙin iska.
Ta ce
“Kariya? Waye zai iya kare wanda na hallaka?”
Madubin ya koma duhu, ya ɓoye komai. A take, idon Madam Nablah ya fara kadawa da alamar fushi. Ta juyo daga gaban madubin, ta buge wani kwano da ke gefenta.
“Wannan kuwa… bai mutu ba! Wannan mutumin da Tasleem ta harba… akwai wani abu da ban gane ba!”
Ta fara kaiwa da komowa a dakin, tana saƙar zare a cikin zuciyarta.
“Tasleem! Yarinyar nan fa ta fara juya ni. Sannu a hankali mafarkinta na zama gaskiya. Idan ba a hanzarta ba, zata zama babban barazana gare ni!”
Ta tsaya cak. Wani aljanin gefenta ya bayyana daga ƙungurmin inuwa. Ba shi da fuska mai bayyana kamar wata inuwa ce dake numfashi.
“Me kike so mu yi da ita?” – in ji muryar aljanin.
Madam Nablah ta kalli inuwar da ƙyam, sannan ta ce:
“Na shirya. Lokaci yayi da zan sake haɗa wani tsafi—wanda zai mantar da Tasleem komai. Sai dai kafin nan, dole na fara da wanda ya juya makirci na… duk da ban gane waye bane tukuna.”
Ta juyo gaban madubin tsafi, ta ce da ƙarfi:
“Zan tono shi da hannuna! Ko da kuwa daga ƙasan ƙasa yake…”
**
A wannan lokaci, Madam Nablah bata san cewa ƴaƴanta suna kusa da tono sirrinta ba. Amma sai dai wani abu yana yawo a zuciyarta—ana matsa mata daga wani ɓangaren da ba ta fahimta ba. Kuma ita kanta tana fara jin tsoron wani abu: ta fara jin ƙyamar zuciyar Tasleem.
“Kar ki gane waye shi… idan kika gane, rayuwarki zata ɓace!” – Muryar Madam Nablah ce.
Ta kurma ƙara a mafarkin – sannan ta farka da ihu!
Ta miƙe da sauri daga gado, huci na fita daga bakinta, hawaye na gangarowa. Ta dafe ƙirji.
“Zan tafi! Zan tafi inda na bar shi. Ko da kuwa ya mutu ne – sai na tabbatar da hakan da kaina.”
Da sauri ta saka hijabi, ta fice daga gidan zuciyarta cike da rudani da alhini, amma wani ɓangare na zuciyarta na kokarin farka da gaskiyar da aka daɗe ana ɓoye mata…
NEXT NEXT NEXT
SAI DAI KUYI HAƘURI YAU BANYI EDITING BA, KODA ZAKU SAMU TYPING ERROR KU SHARAR KAWAI😃😃....
New Book 2025.
*💋HASKEN RUHI💋*
(Spiritual Light)
A Fictional Story✍️
Writing and Organizing
Asma'u Muhammad Auwal
Which is best known as
*Asmeetah writer*
*WhatsApp 09065443871*
https://chat.whatsapp.com/ERHR7h6oEY76fTvAQFZauw
💪 *JAJIRTATTU WRITER'S ASSOCIATION*💪 ✍️
*(J.W.A)*
_Rubutu baiwa ce daga Allah, jajirtattu ne kawai kan iya amfani da wannan ƙasaitacciyar baiwa su sauya tunanin al'umma cikin sauƙi_.✏️
EP 27 to 28
Tasleem na tafe da sauri kamar wadda gobara ke binta. Fuskarta cike da ruɗani da tarin tambayoyi, zuciyarta na bugawa da ƙarfi. Kusan ta yi kamar mai hauka, saboda abinda take ji, abinda take tunani—da kuma abinda take fargaba ta aikata.
A daidai shiga falon gidan nasu kenan, sai taga su Nasreen da Asmeen na shigowa cikin gaggawa daga ƙofar baya.
Da ta hango su, ta nufe su da sauri, jikinta na rawa.
“Ina yake? Ina wannan mutumin? Daman yana raye? Na ji kamar yana kiran sunana… don Allah ku gaya mun gaskiya! Ku gaya mun shi ɗin waye!”
Asmeen ta tsaya cak, tana kallon Tasleem kamar zata yi kuka, amma sai ta haɗiye kukan ta ce
“Ke Tasleem, me kika aikata?! Shin kina da hankali kuwa?!”
“Wato har ke Asmeen?” Tasleem ta furta tana kallon su da kuka,
“Ni fa ban gane ba, kawai na ji wani abu dabam tun da na gan shi! Amma ban san me yasa na harbe shi ba… wallahi bazan iya rayuwa da wannan laifin ba!”
Nasreen ta matso kusa da ita, ta kama hannunta cikin tausayawa domin sun gano yanzu duk abinda Tasleem ta aikata da taimakon tsafin da ya gusar mata da zuciya ne cikin basar wa ta ce
“Laifi ki ka aikata! Kema kin sani. Kuma ki sani wannan mutumin ba kamar kowa bane! Amma ki daina tambaya… idan lokaci yayi, za ki gane shi.”
Tasleem ta girgiza kai da ƙarfi, zuciyarta kamar zata tarwatse.
“Toh gaya mun! Ku gaya mun kawai ko ya mutu ne?!”
Asmeen ta juyo da sauri tare da faɗin
“Ba zai mutu ba insha Allah, amma ki shirya fuskantar abinda kika aikata..."
Tasleem ta sunkuyar da kai tana hawaye, tana jin nauyin abinda ta aikata ba don ta sani ba, sai don wani abu na ciki da ke hura mata wuta.
Nasreen ce ta kalli Asmeen tare da girgiza mata kai alamar tayi shiru da wannan batun.
**
A nan ne ƙarar buɗewar ƙofa ta katse su. Fuskar Madam Nablah ce ta bayyana, tana shigowa falon kamar guguwa Idanuwanta jajaye, fuskarta ba Annuri, kamar wadda ta dawo daga duniyar aljanu.
Nasreen da Asmeen suka tsaya cak, jikinsu ya ɗan yi sanyi. Tasleem ta juyo da sauri, da mamaki a fuskarta ta ce
“Mommy? Ina kika je jiya? Kuma me yasa fuskarki haka?”
Madam Nablah ta wuce su kamar ba ta ji ba, idonta na ɗauke da wata ƙwayar duhu, kamar ba ta cikin hayyacinta, ta tsaya dab da fitilar falon, sai ta juyo a hankali, ta kalle su ɗaya bayan ɗaya.
“Me kuke aiwatar wa a cikin gidan na? Me kuke ɓoye mun?”
Nasreen ta tsaya da ƙarfi, tana fidda numfashi ta ce
“Ba zaki gane ba Mommy… sai ranar da Allah ya nuna miki gaskiya.”
Madam Nablah ta ƙura mata ido, ba tare da tace komai ba. Idanunta sun nuna alamar karin haɗari da bacin rai.
**
Abeesh da yake jin hayaniya a ƙasa tun daga ɗaki, ya leƙo, amma ganin ya hango Madam Nablah ne yasa ya juya da sauri ya koma, Bai taɓa jin zuciyarsa ta ƙone kamar yau ba. duk kyautatawar da aka yi mata amma hakan bai hana ta hallaka mahaifinsa da ɗan uwansa ba.
Tasleem ce ta katse su da kuka tana faɗin "amm inason ganin sa, ba'a son raina na harbe shi ba, Allah yasa bai mutu ba...."
Madam Nablah wacce take shirin barin wurin jin kalaman Tasleem ne yasa ta dakata, a slow ta juyo tana tambayar su "wa kika harba?..."
Da sauri Nasreen da Asmeen suka ce "babu komai"
Madam Nablah hannu tasa ta juyar da Tasleem tana son ganin abinda ya faru ta cikin ƙwayar idanuwan ta, cikin fushi da tashin hankali Tasleem ta hankaɗe mahaifiyar su tana faɗin
"kar ki taɓa ni domin ke Annoba ce, ki fita daga cikin rayuwar ta na tsane ki, ina ji a jikina cewa kin raba ni da abubuwa mafi muhimmanci a cikin zuciyata, ke kika kashe mana mahaifin mu sannan kika ɓoye Abul Abeesh a cikin ɗakin duhu, bai kamata na cigaba da ɓoye waɗannan sirrika a cikin zuciyata ba, ki sani sai na kawo ƙarshen ki...."
Nasreen da Asmeen sumar tsaye suka yi jin mutuwar mahaifinsu da kuma Abul Abeesh yana raye,
Madam Nablah zaro idanu tayi waje tana mamakin jin waɗannan kalamai daga bakin Tasleem....
Tasleem ta cigaba da cewa "sannan akwai abinda kika raba ni dashi wanda yana da matuƙar mahimmanci a rayuwa ta, tabbas na gan shi a cikin mafarki na kuma na ganki kema da wasu rikitattun idanuwa, meye sunan sa? meye sunan sa? sunan sa A.. A.. Am, yana zuwa mun a matsayi spirit, shi ɗin haske ne wanda na tabbata da wannan hasken zai tarwatsa baƙin tsafin ki..."
Madam Nablah kanta ba ƙaramin ɗaukan zafi ya yi ba, cikin fushi ta lumshe idanuwanta lokaci guda ta buɗe su da wani irin jajayen idanuwa, idanuwanta sai farfatsin wuta yake, a tsawa ce ta yi wa su Nasreen magana da cewa "ku fita ku bani wuri yanzun nan"... cikin wata ƙatuwar murya, yanzu ta fito a asalin ta na matsafiya...
Nasreen da Asmeen haka jikin su yake ɓari cikin tsoro da fargaba suka yi waje da gudun gaske...
Itama kuma Tasleem riƙo hannunta tayi tana jan ta har ta kaita can room ɗin su ta wurga ta saman gado...
Madam Nablah tsabar tashin hankalin da ta shiga ta ma rasa abinda zata yi haka tabar ɗakin a fusace tare da rufe ƙofar...
Amaar yana kwance akan gadon sa ba abinda yake tunawa illa Tasleem, ya runtse idanu, yana furta a zuciyarsa
“Tasleem… ki yafe mun. Lokaci yana zuwa. Lokaci da komai zai bayyana. Amma yanzu... Sirrinmu yana da daraja.”
Madam Nablah na zaune a ɗakin tsafinta wanda ke cikin ɗayan ɓangaren gidan da ba kowa ke iya shiga ba. ɗakin duhu ƙirin amma dakin na ɗauke da hasken fitilar tsafi—wato wuta mai shuɗar haske da ke fitowa daga ƙasan wani tafki mai duhun ruwa.
Ta durƙusa gaban madubin tsafi wanda yake rataye cikin iska, ba tare da ya taɓa wani bango ba. Duhu ne ya mamaye zagayen madubin, sai hayaƙin da ke fitowa daga hanci da bakinsa yana motsi kamar numfashi.
Madam Nablah ta daura hannunta biyu a saman madubin, ta lumshe ido, sannan ta fara karanto wani irin yare da ba a saba jin shi ba tana furta
“Naqaatu-t-Tilum... Sarwaqeen Al Jabaroot... Izran Tumma... Qadhaab!”
Sai wani ƙarin hayaki mai ƙanshi irin na jikin bil’adama ya turnuƙe madubin. A take, madubin ya fara juyawa, yana haska launuka dabam-dabam.
**
“Na ce ku bani haske... Ku bani abin hangowa! Ina son ganin wanda ya juya tsarina, wanda ya tsallake mutuwa! Waye wannan mutumin? Waye wannan da ke ɗauke da ikon da bai kamata ya rayu ba?”
A cewar Madam Nablah.
A hankali, madubin ya fara nuna hoton Amaar a kwance, yana magana a cikin zuciyar sa. Amma fuskar Amaar ta bayyana ne cikin duhu—madubin na ƙoƙarin hana Madam Nablah ganin cikakken fuskar sa.
Madam Nablah ta ƙara daka ƙara da cewa
“Ku buɗa min! Na mallaki ikonku! Na rage rayuka fiye da dubu, ba ku isa ku ɓoye min ba!”
Sai kuma wani murya mai zurfi ya fito daga cikin madubin, murya mai girgiza ƙwaƙwalwa ya furta
“Ba komai zaki gani ba… yana da kariya, wanda ba za ki iya keta ba.”
Madam Nablah ta ja da baya da sauri, hannunta na rawa, idanuwanta na ƙara huda da baƙin iska.
Ta ce
“Kariya? Waye zai iya kare wanda na hallaka?”
Madubin ya koma duhu, ya ɓoye komai. A take, idon Madam Nablah ya fara kadawa da alamar fushi. Ta juyo daga gaban madubin, ta buge wani kwano da ke gefenta.
“Wannan kuwa… bai mutu ba! Wannan mutumin da Tasleem ta harba… akwai wani abu da ban gane ba!”
Ta fara kaiwa da komowa a dakin, tana saƙar zare a cikin zuciyarta.
“Tasleem! Yarinyar nan fa ta fara juya ni. Sannu a hankali mafarkinta na zama gaskiya. Idan ba a hanzarta ba, zata zama babban barazana gare ni!”
Ta tsaya cak. Wani aljanin gefenta ya bayyana daga ƙungurmin inuwa. Ba shi da fuska mai bayyana kamar wata inuwa ce dake numfashi.
“Me kike so mu yi da ita?” – in ji muryar aljanin.
Madam Nablah ta kalli inuwar da ƙyam, sannan ta ce:
“Na shirya. Lokaci yayi da zan sake haɗa wani tsafi—wanda zai mantar da Tasleem komai. Sai dai kafin nan, dole na fara da wanda ya juya makirci na… duk da ban gane waye bane tukuna.”
Ta juyo gaban madubin tsafi, ta ce da ƙarfi:
“Zan tono shi da hannuna! Ko da kuwa daga ƙasan ƙasa yake…”
**
A wannan lokaci, Madam Nablah bata san cewa ƴaƴanta suna kusa da tono sirrinta ba. Amma sai dai wani abu yana yawo a zuciyarta—ana matsa mata daga wani ɓangaren da ba ta fahimta ba. Kuma ita kanta tana fara jin tsoron wani abu: ta fara jin ƙyamar zuciyar Tasleem.