← Book details Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel Local reading mode
READING PART 56 OF 68

Sashe 56

Hasken Ruhi Book 1 Complete Hausa Novel · about 8 min read

Shaprees ya yi tagumi fuska a hargutse yana bin kowa da idanu masu ɗauke da mamaki, da jinjina lamarin da ke faruwa...

Abul kuwa, yana kuka a hankali, yana cewa:

"Na san wannan ƙaddara ce… amma a ina Abeesh yake? Wane ne zai iya ɗaukar shi daga asibiti har a ɓoye shi kamar iska?"

Amaar ya lumshe ido, yana jin wani abu ba daidai ba...

---

Yayinda Miemie ta fuskanci Madam Nablah bayan ta bayyana musu kamar iska, domin sun san ba zata taɓa mutuwa ba, su na so ne su kawo ƙarshen yaƙin

, ta ce:

"Nablah... Ƙiyayyarki ta cutar da duniya, amma so da kika ɓoye ya ceci ƴarki... Kuma zan baki zaɓi: ko ki daina, ko kuma ki rasa ta."

Madam Nablah ta ce da murya mai kaifi cike da izzah ta furta:

"Ba na jin tsoro... Amma ina jin zafin rasa ƴa... Idan hakan zai ceci Nasreen, Asmeen da Tasleem, zan tsayar."

Ta dakatar tare da jan yo Tasleem jikinta tana faɗin
"Wannan ƴata ce ta jini, bazan taɓa sadaukar da ƴata a gareku ba..."

MIEMIE ce take shirin yowa kan ta domin ƙwatar Tasleem, kafin ta motsa Madam Nablah ta kunna wutar tsafin ta mai ƙarfin gaske da tsananin zafi ya busa kowa dake wurin, tsabar tiririn wutar sai da Miemie tayi baya a gigice tare da faɗuwa ƙasi, duk babu wanda bai yi sama ya doku a ƙasi ba tsabar tiririn wuta..

A take Madam Nablah ta ɓace da Tasleem a cikin wannan wutar...

Catrina da Bahrasha ne suka kama kayuwansu tare da saki ƙara domin ƙwaƙwalwar baƙaƙen Aljanun ne suke tafarfasa tsabar tsananin zafin wuta su ma a take suka bace cikin duhu....

Halittun haske kuwa su ma ɓace wa suka yi cikin haske mai ɗauke da sanyi da iska mai daɗi...

Miemie ta zama ruwa itama ruwan ya ɓace..

Haske ya wanke sahara.
Faɗa ya tsaya.
Kowa ya kowa yanda ya fito, domin ba a yanda zasu samu Madam Nablah a halin yanzu, ga tana shirin hallaka su da wuta mai tsananin ƙuna...

★★★★★

A can bayan duniyar da mutane ke rayuwa, bayan saharar haske da duhu, akwai wani tattakeƙen lambu, da itatuwa masu baƙin ganye kuma rana bata fito wa a wurin sai wata mai launin ja.

A tsakiyar wannan wurin akwai ƙaramar dafaɗɗiyar alfarwa, wadda take gefen wata tafkin ruwa...

A cikin wannan alfarwa, Nasreen ce ke kwance.

Ita ba matacciya ba.
Ita ba kuma rayayya ba.
Sai dai kamar ana tsare da ruhinta cikin wani yanayi na barci mai zurfi....

💤 NASREEN CIKIN BARCI MAI RAI...

Nasreen wacce take bacci da duk motsin zuciyarta.
Idonta a rufe, amma murya tana fitowa daga cikin zuciyarta tana cewa:

"Abeesh... ina jin ka... amma ba zan iya miƙa hannuna ba... Ina jin sanyi... amma na kasa tashi... Waye ya tsare ni a nan?"

Ruwan tafkin yana zagayawa da ƙamshi mai sanyi da ƙara kamar kuka.
A gefe guda,
Madam Nablah ce ke zaune tana saka rawaya a cikin ruwa, tana ambaton wasu kalmomi cikin harshen da babu mai iya fassara wa sai halittu.

Ita kaɗai tasan a yanda ta ɓoye Tasleem, sannan ta bayyana a yanda ta ajiye Nasreen..

A lokacin da Catrina ta so kashe Nasreen da duhu, Madam Nablah ce ta karɓi ruhin Nasreen ba tare da barin ta mutu ba, ta kaita wannan wuri domin tsare rayuwarta har ta ci galaba akan haske....

Madam Nablah ta ce cikin wani sanyin murya da kuma ƙarfi, tana faɗin

"Ance mata zata mutu, amma ni nace a’a. Nasreen zata yi rayuwa, ba sai da kujerar mijinta ba… Sai da zuciyarta da ƙaddara.
Ta ci jarabawa, amma har yanzu akwai sabo a zuciyarta. Sai na goge komai, sai na shafe komai, sai na miƙe domin magance matsaloli... sannan zata tashi daga bacci, ki cigaba da hutawa ƴata Nasreen......"

💔

A cikin barcinta, hawaye suka gangaro daga gefen idonta.
Zuciyarta tana kiran sunan Abeesh, kuma tana jin laifin da ta yi masa lokacin da ta fara zargin sa da Catrina...

A cikin baccin take maganar zuci

"Idan na tashi daga wannan wuri, zan nuna soyayya kamar yau ce rana ta ƙarshe... Amma idan ban tashi ba, ku faɗa wa ƴan uwana cewa ina ƙaunar su.... Ku faɗa wa Abeesh cewa na yarda da shi har karshen numfashi..."...

★★★★★★ Kai tsaye Tsaunin da ta ajiye Abeesh ta nufa dake wata duniyar da bana mutane ba...

A wani tsauni mai hayaƙi da turɓaya, wanda wuta ke fita daga ƙasa kamar ana hura shi daga zuciyar duniya, Madam Nablah ce tsaye — jikin ta na ƙuna da harshen wuta, idonta kamar ƙarfen da aka ƙera domin hukunci.

A ƙasan wannan tsauni, a cikin wata ƙaramar rami da duhu ya lullube shi, Abeesh ne kwance yana fitar da numfashi mai rauni, jikinsa babu ƙarfi, ba motsi, amma zuciyarsa har yanzu tana bugawa da ƙauna, damuwa, da ruɗani.

Madam Nablah tana tsaye tana jiran zuwan wadda ta ƙira.

🌑 CATRINA CE TA BAYYANA

Cikin wata walkiya da iska mai mugun ƙamshi, Catrina ta bayyana.
Jikinta a gajiye daga faɗan da suka yi da Tasleem, amma idanunta na cike da jaraba na rudani.

Da ta hango Abeesh a ƙasa cikin yanayin rashin lafiya, ƙirjinta ne ya buga,
Sai ta ɗan yi baya, tana fadin:

"Wannan... wannan Abeesh ɗin ne...?"

Madam Nablah ba tare da ta ce komai ba sai da ta juya kanta a hankali, ta ɗauko ƙaramar wuƙa mai kaifi daga bayanta, wacce take walkiya da jini, sannan ta miƙa mata tana cewa:

"Kamar kin fara jin tausayin kauna ko? Kin manta cewa ke sarauniyar duhu ce, Catrina. Ya kamata ki wargaza ƙauna, ba wai ki gina ta ba..."

Catrina ta ɗauki wuƙar da hannunta yana rawar jiki.
Ta kalli fuskar Abeesh, ta runtse ido, hawaye na cika idonta duk da bakinta yana dariya, domin ita a koda yaushe a cikin dariya take ko da tana kuka..

Madam Nablah ta ce:

"Ina buƙatar ki yanke dangantakarki da zuciyarki, domin a wannan darasi, zuciya rauni ce. Ki nuna cewa kin fi zuciyar ki ƙarfi, Kashe shi... kafin ya kashe ki da ƙaunar sa."

Catrina ta ce:

"Na ƙi. Na ƙi! Banza nake kiran kaina sarauniyar duhu idan bazan iya amfani da duhun ba, zan yi amfani da duhu domin tarwatsa kowa amma ba zan iya cutar da Abeesh ba, Kullum idan na gan shi zuciyata tsinke wa take... Ban san yaushe na fara jin sa a cikin raina ba... Hakan yasa ba zan iya kashe shi ba!"

Madam Nablah cikin ɓacin rai ta ce:

"Kin gaza, Catrina! Kin zama rauni, kin koma mace mai ciwon ƙauna... Kin manta ni na gina ki! Ni na kore ki daga mutunci zuwa iko! Kuma yanzu ke kin kasa... akan wani ɗan adam?!"

Catrina ta ce:

"Na ƙi zama yanda kike so. Na ƙi zama wuta Saboda hatsarin ta. Ban son zama kamar ki. Kuma idan zaki kashe shi, ki fara kashe ni tukun...."

Madam Nablah karɓan wuƙar daga hannun Catrina ta yi tare da faɗin:

"To... na fahimta.
Amma ki sani... da zarar kin ɗauki hanyar ƙauna, shikenam kin zama ƙaramin haske... kuma ina ci gaba da ganin haske a jikinki. Wannan zai zama ƙarshen ki, Catrina, idan kin ci gaba..."

Sai ta juya da wuƙar, ta buga ta ƙasa, ta ɓace cikin wuta.

Itama Madam Nablah ba har cikin zuciyar ta take faɗin ta kashe Abeesh ba, akwai abinda take son shirya wa...

Catrina ta zauna a gefen Abeesh tana kuka.
Ta riƙo hannunsa a hankali tana cewa:

"Ka tashi, ka yi magana dani... Ka ce min ka yafe min... ko aƙalla ka ce min baka yafe ba..."

Sunkuyar da kanta a kan ƙirjinsa tayi, hawaye suna sauƙa.
Duhu ya ƙara rufe tsaunin, da alama wani sabon abu yana gab da faruwa...

Catrina na zaune gefen Abeesh, hannunta na dafe da goshinsa, hawaye na gangarowa daga fuskarta mai cike da wulakantacciyar soyayya da nadama. Duk da ta kasance cikin duhu, duk da ta rayu a ƙarƙashin horo da umarnin Madam Nablah, akwai wani abu a ranta da ke bijirewa — wanda ko ita kanta ba ta fahimce shi ba:
Abeesh.

Tana kallon shi, sai ta furta da murya mai sanyi :

“Me yasa baka da taurin zuciya kamar mu? Me yasa soyayyarka ke da sauƙin ƙona ruhin wanda bai san me ƙauna take nufi ba? Abeesh... ka karya mun zuciya da soyayyar ka...”

Iskar tsaunin ta ƙara zafi, kamar tana ƙona hawayen da ke zubowa daga idonta. Duk da haka, ta cigaba da magana, tana shafa fuskarsa da ƙaramar ƙarfinta domin ƙarfin ikon ta ƙara raguwa take a yayinda take zubar da hawaye...

Ta ce:

“Na ga duhu, kuma ni duhu ce, na ji daɗin sukar mutane. Na yi nesa da zuciyata... amma kai ka ja ni na fara dawo da ita. Na fara jin yadda zuciya ke bugawa idan tana cikin ƙauna.”

Ta kalli hannuwanta waɗanda suka saba azabtar da zuciya, yanzu suna rawar sanyi da tsoro. Sai ta ɗaga kanta, ta kalli sararin tsaunin, tana fadin:

“Idan hukuncina mutuwa ne saboda ƙaunar wanda nake zaton maƙiyi na, to na yarda. Amma kar ku ci gaba da cutar da shi... don Allah, kar ku taɓa shi...”

Cikin ɗan lokaci, wani ƙarar numfashi ya fito daga cikin ƙasan tsaunin. Abeesh ya motsa. Hannunsa ya dan motsa kamar wanda aka kwantar da shi tsawon lokaci.

Catrina ta zaro idonta cike da farin ciki, numfashinta ya tsaya cak.
ta ce da murya mai rauni:

“Abeesh... Abeesh? Ka na jina?”

Abeesh bai buɗe idonsa ba, amma ƙirjinsa na tashi da sauƙa. Wannan ne karo na farko da numfashinsa ya sauya tun da aka kwantar da shi.

Catrina ta matso da fuskarta kusa da kunnensa, tana fadin:

“Na sani... ka ji ƙiyayyata. Na sani... Na taɓa Nasreen. Na jefar da mafarkinka, Amma na fara yin nadama... kuma ko zan mutu saboda haka, na amince..... Ka yi shiru, Abeesh! amma zuciyarka ta gaya min komai.”

Kamar dai wani abu na faruwa daga nesa...

Catrina ta juyo da sauri.
Ba a iya ganin wanda ke zuwa ba, amma da alama wani abu ne ke matsowa kusa.

Idanunta ne suka cika da ruɗani, tana girgiza kai tana cewa:
Chapter 56 · 0% Book details